تدريسشان ، تأليفات ايشان و همچنين نكات مختلف دربارهء شخصيت ايشان ، مىباشد .
لازم به يادآورى است كه اين زندگينامه با رعايت ايجاز نگاشته شده به جهت ضيق وقت و در فرصتهاى بيشتر انشاءالله تكميل شده و مفصلا در اختيار علاقمندان قرار مىگيرد .
حضرت آيتاللّه حاج ميرزا احمد فرزند صالح متقى محمّد پايانى اردبيلى ، در روز پنجم ماه مبارك رمضان 1346 ق مطابق با 1306 ش از پدرى متّقى و مادرى مجلّله و مقدّسه در خانوادهاى كاملا مذهبى در اردبيل شهر عالمان و فقيهان ، ديده به جهان گشود . . .
[ در اينجا به مقدار سه صفحه كه عين مطالب قلبى به شمار مىآمد حذف گرديد و اينك دنبالهء مطلب ]
مرحوم استاد بزرگوار در ايام جوانى روزانه چهار جلسه تدريس داشتند كه در اواخر به دو جلسه تدريس ( مكاسب و جلدين كفايه ) رسيده بود .
ايشان يكى از قديمىترين اعضاى جامعهء مدرسين حوزهء علميهء قم بود و در دوران ستمشاهى حضورى مستمر در جلسات جامعه داشت . گاهى نيز اين جلسات در منزل معظمله تشكيل مىشد . در اعلاميهها امضاى ايشان از اولين امضاها به شمار مىآمد . از ديگر اشتغالات ايشان شركت فعال در جلسه معتبر و با سابقه تفسير قرآن كريم بود كه با حضور جمعى از بزرگان ، دانشمندان و آيات تشكيل مىشد . ايشان علاوه بر تسلط و احاطهء كاملى كه در تدريس داشتند و هيچ نقطه غامضى در مطالب درسى باقى نمىگذاشتند و درس مكاسب ايشان شايد به جرأت بتوان گفت كه از تأسيس حوزهء علميهء قم تاكنون بىسابقه و بىنظير بود . هم از جهت كثرت شاگردان و هم از جهت عمق و اعتبار درس .
در اخلاق عملى حظّ وافرى از اخلاق كريمه و كمالات انسانى داشتند . در حركات و سكنات ايشان ، وقار و متانت خاصى بود . در نهايت تواضع و فروتنى با مردم به ويژه طلاب برخورد مىكرد به گونهاى كه انسان براحتى و بدون هيچ
تربت پاكان قم ( فارسي ) — صفحة 316
مساهمون: عبد الحسين جواهر كلام
ص٣١٦