اعزاز و اكرام كردند و از دنيا وى را متمتع و مرفه گردانيدند چنانچه مستغنى شد و بعد از آن او را احتياج نبود به شهرهاى ديگر رود به جهت وجه معاش و به قم املاك خريد و آب و زمين پيدا كرد و متوطن شد بعد از آن خواهران او زينب و امّ محمّد و ميمونه دختران محمّد بن على عليه السّلام در طلب او از كوفه به قم آمدند و بر عقب ايشان بريهه دختر موسى بيامد و ايشان به مقبرهء بابلان آنجا كه قبر فاطمه بنت موسى بن جعفر است مدفون شدند و موسى به قم مقيم بود و از آنجا بجايى ديگر نرفت تا آنگاه كه او را وفات رسيد در شب چهارشنبه هشت روز به آخر ماه ربيع الآخر مانده سنه ست و تسعين و مأتين ( 296 ) او را در سرائى كه معروف بود به او كه اليوم مشهور است به مشهد او دفن كردند و در قديم آن سراى معروف بوده است به محمّد بن الحسن بن ابى خالد اشعرى ملقب به شيبوله و اوّل كسى را كه بدين سراى دفن كردند موسى بن محمّد بن على بن موسى بود و خواهران او زينب و ميمونه دختران محمّد بن على بن موسى از او ميراث گرفتند »
مؤلف گويد : فرقى كه روايت ثانى با اوّل داشت اين بود كه در اوّل اكرام را نسبت به احمد بن عزيز بن دلف العجلى كرد و در ثانى نوشته است قصد عبد العزيز بن دلف عجلى كرد و عبد العزيز او را اعزاز و اكرام كرد و معلوم نيست از پسر و پدر كداميك صحيح است .
امامزاده شاه حمزه
ديگر امامزاده حمزة بن موسى بن جعفر است كه با شاه چراغ شيراز احمد بن موسى الكاظم از يك مادرند و جد اعلاى سلاطين صفويه موسويه است و چند محل است كه به او نسبت مىدهند : يكى اطراف شيراز و ديگرى در سوسفيد ترشيز و ديگرى در جنب بقعهء طاهرهء حضرت عبد العظيم و ديگرى در وسط شهر قم كه بقعه و قبه و صحنى دارد و بناى قبه و صحن از مرحوم ميرزا على اصغر خان اتابك است ، و اين اشعار را در كتيبهء ايوان آن نوشتهاند :