حساب در روز قيامت است ، و داخل شدن در آتش مىباشد . براى گناهكاران راه نجات وجود ندارد مگر آنكه خدا ، آنها را به فضل و كرمش نجات دهد .
خطيب گفته است : مردانى كه در سند اين روايت نام آنها آورده شده است ، همه ثقه هستند به جز كعب بن عمرو « 1 » .
ذهبى مىگويد : ابو نضر كعب بن عمرو بلخى در روز جمعه آخر ماه ربيع الآخر سال 391 ه . در بغداد درگذشت « 2 » .
محمّد بن ابو الفوارس مىگويد : كعب بن عمرو ، مجهول الحال است « 3 » .
عتيقى مىگويد : كعب بن عمرو بلخى ، در بررسى روايات كوتاهى كرده است « 4 » . مؤلّف مستدركات اعيان الشيعه ، از كعب بن عمر المكتب البلخى نام برده است « 5 » .
هامش
( 1 ) - تاريخ بغداد ، ج 12 ، ص 493 .
( 2 ) - تاريخ الاسلام ، ذهبى ، حوادث سالهاى 381 تا 400 ه . ، ص 258 .
( 3 ) - لسان الميزان ، ج 5 ، ص 556 .
( 4 ) - ميزان الاعتدال ، ج 3 ، ص 412 ؛ المغنى ، ج 2 ، ص 532 .
( 5 ) - مستدركات اعيان الشيعه ، ج 7 ، ص 273 .