اهل مجلس منقلب شدند ، امير و تمام حضار گريه كردند ؛ آن سيّد عالم و بزرگوار را بىگناه تشخيص دادند و از قتل او صرفنظر كردند . بدين ترتيب آن مرد فاضل در ميان آنها عزيز و محترم بود و پس از سه سال از آن واقعه درگذشت . مردم آن عالم جليلالقدر شيعه را با تجليل فراوان به خاك سپردند . امير بلخ بر روى مزارش گنبد و بارگاهى كوچك ساخت كه مورد احترام و زيارتگاه خاص و عام شد . نام اين شخص على و نام پدرش ابو طالب بود و بر روى سنگ مزار او نوشتند اينجا مزار على بن ابى طالب است .
اين همان مزار معروف به سخى شاه اوليا در شهر مزار شريف مىباشد كه مورد علاقه و احترام مردم آن ديار است . مردم از او كرامات ديدهاند ، بيماران از آن حرم و بارگاه شفا مىگيرند و سالانه صدها هزار نفر زاير دارد . مؤمنين به آن قبه و بارگاه متوسل مىشوند ، صاحب آن حرم را در پيشگاه خداوند كريم و رحيم شفيع قرار مىدهند و با حاجات روا شده ، به ديار و وطن خود بازمىگردند « 1 » .
[ 460 ] على بن حسين حسينى بلخايى
شرف الدين ابو البركات مير سيّد على بن جلال الدين حسين حسينى از علماى برجستهء اماميه در قرن هشتم هجرى بوده است . او به سال 790 ه . در بخارا قدم به جهان هستى نهاد و در سنّ جوانى به سير و سياحت پرداخت . مدت كوتاهى در كشمير اقامت گزيد ، سپس آنجا را به قصد قندهار ترك كرد و پس از گشت و گذار وارد قندهار شد و چند روزى در آن شهر آسود . آنگاه از شهر قندهار عازم چهل ستون شد . مدتى نيز در آن محل ماند . در آنجا بود كه اطلاع يافت پدرش مير سيّد جلال الدين حسين با خانوادهاش از سمرقند به بخارا هجرت كرده است . لذا مير سيّد على به قصد ديدار پدر و مادر روانهء بخارا شد .
مردم قندهار به پاس زهد و تقوا و كرامات وى در محل اقامت آن سيّد قدمگاهى ساختند و خلايق از دور و نزديك به زيارت آن محل مىآمدند . مردم در آنجا بهويژه در
هامش
( 1 ) - در محضر حضرت آيت اللّه العظمى بهجت ، ص 180 .