سروده است :
سل اللغوب حفاة يجلن في الفلوات * تو رنج راه چه دانى كه خفته در خلواتى
حديث كرب و بلا را ز من شنو كه بگويم * لحرق قلبك حزنا بأحرق الكلمات
شط فرات روان موجزن بجانب دريا * من العطاش حرقن الأوام في القفرات
حسين فتاد ز زين بر زمين چو با رخ گلگون * لقد تدحرج وجه السماء بالغبرات
بلند گفت بياريد بهرم آتش سوزان * لكى أحرق فسطاطهن باللهبات
بشمر گفت حسين جانت اى پليد بسوزد * أ أنت تحرق نجل النبى بالقبسات
چه دشمنى است ترا با من اى لعين كه بدينسان * قتلت اخوتى الآن تحرق أخواتى
بيدل
ميرزا محمد مهدى فرزند باقر شريف معلم
گويا در مدرسهء حكيم اصفهان سكونت داشت و به دانشاندوزى مىپرداخت ، اديب شاعر با تخلص « بيدل » ، از شاعران سدهء سيزدهم .
اين قصيده از اوست و در نسخه خالى از تشويش نبود :
خواهى كه درگه تو مناص جهان شود * زنهار از آشنائى دونان بكن حذر
باللّه كسى كه معتقد قول رذل شود * خونش بود بفتوى اهل خرد هدر
بشنو ز من ، كنج خمول اى عزيز من * مىمير و نام دوستى سفلگان مبر
توضيح اين سخن نكنم گر به گوش هوش * مىنيوشى و قبول كنى از من اى پسر
چندى بسفلهاى شدم از جهل مختلط * و از اينكه كو نيست دونى كى بدم خبر
مىگفت بارها كه چو من دوستى صديق * نى بوده و نه آمده در دهر سربهسر
طامات اين قبيل بسى گفت و بنده هم * مىخواستم كه تا بدهم در دلش مقر
ديرينه دوستان را نارم دگر به ياد * وز دل محبت دگران را كنم بدر