بود ، به كار وعظ و خطابه اشتغال داشت ، شعر فارسى و عربى نيكو مىگفت .
جنگى ادبى به سال 1285 پرداخته و بعضى اشعار خود را در آن آورده است .
اصفهانى
ملا عبد المطلب فرزند حسن فرزند محمد اصفهانى
اديب منشى نيكوانشا ، متبحر در دانشهاى دينى ، شاعر نيكوسرا ، از عالمان سدهء دوازدهم ، داراى آثارى چون « نهج البر فى ادعية السر » و « هدية الأجلة فى ادعية رؤية الأهلة » و « ذريعة المآرب » و جز اينها .
در نعت حضرت پيامبر اكرم « ص » گويد :
محمد نور چشم اهل بينش * چراغ دودمان آفرينش
مدار آفرينش را سبب او * مراد از اختلاف روز و شب او
حيات جاودانى داد دينش * اديب عقل شد شرع متينش
نموده در حريم قرب آن شاه * نشيمن در بساط « لى مع اللّه »
مديحش ذات انسان كى تواند * شهى كو را خدايش مدح خواند
و در مدح حضرت امير المؤمنين عليه السلام گويد :
على مخزن علم و درياى جود * كزو مفتخر گشت اصل وجود
ز بستان صنع خداوندگار * چنين نخل هستى نيامد ببار
چو او شهر علم نبى را در است * بسوى خدا خلق را رهبر است
خرد فضل او را يكى از هزار * نياورده در حيطهء انحصار
ز ما بر روانش هزار آفرين * كه منصوب حق است و يعسوب دين