نكونام ( 1375 - 1294 )
عبد اللّه نكونام ، در سال 1294 هجرى شمسى در كرمانشاه از مادر زاد . پدرش ميرزا على خان ، شاعر و هم خوشنويس بود ، در نوشتن خطّ با ناخن مهارت داشت و هنر خوشنويسى او در چند اثر ، از جمله : قرآن و قلعه ياسين و نصيحتنامه ، به يادگار مانده است .
نكونام تحصيلات زمان را در زادگاه خود فراگرفت ، ازآنپس به استخدام وزارت دارايى درآمد و در زادگاهش به خدمت اشتغال ورزيد و در سال 1330 به تهران انتقال يافت و در آن شهر رحل اقامت افكند و همچنان در خدمت دارايى انجاموظيفه مىكرد . سرانجام در دوم اسفندماه سال 1375 چشم از جهان فروبست .
نكونام از نوجوانى به شعر و شاعرى دلبستگى داشت و با اشعار سعدى و حافظ مأنوس بود و از نام خانوادگى و « گوشهگير » در شعر تخلّص مىكرد و آثارش در روزنامههاى خسروى كرمانشاه و توفيق تهران انتشار مىيافت و هنگامى كه در كرمانشاه سكونت داشت از اعضاى انجمن ادبى دانشوران بود و زمانى كه در تهران زندگى مىكرد در چند انجمن ادبى عضويّت داشت .
نكونام در سرودن شعر جدّى و فكاهى هر دو طبعآزمايى مىكرد و اشعار طنز و فكاهىاش در روزنامهء توفيق به چاپ مىرسيد . از آثار منظوم او « صحراى سرد » است كه گزيدهاى از غزليّات او به شمار مىرود كه در سال 1375 به كوشش دكتر مصطفى