قلم شكسته دهان بسته شد به تيغ ستم * مگر زمانه گشايد زبان بسته ما
اگر ز چاه زنخدان تو گريزد دل * بگرد چاه نگردد ز چاه رسته ما
ز بند طرّهء او كى رها شود « نعمت » * مگر مدد بكند طالع خجسته ما
تيغ زبان
دادن جان بره دوست در انديشه ماست * خير ما هستى ما عشق وطن پيشه ماست
با دو صد مكر و حيل ريشه ما كند عدو * هرچه در جاى دگر سر بزند ريشه ماست
ظالم از بىخردى نيش قلم مىشكند * گو كه انديشه كند تيغ زبان تيشه ماست
گرچه صياد يكايك همه را صيد كند * شيرمردان بسى خفته در اين بيشه ماست
ما كه در عشق وطن ثابت و پابرجائيم * خون آزادگى اندر رگُ و در ريشه ماست
غافل از سنگ حوادث نتوان شد « نعمت » * چونكه دانم هدف سنگ عدو شيشه ماست
گوشه تنهائى
آنكه داد است به تو اين ، همه زيبائى را * مىتوان داد به من صبر و شكيبائى را
هركسى يار مرا ديد به خود مىگويد * بايد آموخت از آن شوخ دلآرائى را
بپرواز بلبل شوريده پروانه بپرس * لذت سوختن و غرهء شيدائى را
بس دوروئى دورنگى ( ز تنها ) ديدم * برگزيدم به خدا گوشه تنهائى را
« نعمت » اين نكته بدانست كه خياط ازل * دوخت بر قامت او جامه رسوائى را
درد گران
دردى بدلم هست كه افشا نتوان كرد * اظهار چنين درد به هرجا نتوان كرد
اين درد ، نه تنها نتوان گفت بهر جا * افشاى غم دل كه به تنها نتوان كرد
درديست گران درد غم عشق رفيقان * بيهوده مكوشيد مداوا نتوان كرد
هر چهره كه بىبهره شد از حسن خداداد * با كوشش مشاطه كه زيبا نتوان كرد