من و بىخويشى و شيداييها * خَلوت و گوشهء تنهايىها
مىرَوَم غَرقِ خيالم باشَم * راضى از عشقِ مُحالم باشم
مىگُريزَم زِ ديار نيرنگ * تا كه اين قومِ سَراپا از سنگ
خون مَريزَند به قلبِ ريشَم * بگُذارند به حالِ خويشَم
تا شَوَد قطرهء اشكم الماس * از دلِ يأس بِرويَد گُلِ ياس
تا كى از قلبِ [ شكستهمويَم ] * [ مثنوى ] را به [ مخالف ] گويم
بَعد از اين راه به [ ماهور ] بَرَم * [ نغمه ] را طرفِ [ نِشابور ] بَرَم
زين [ گُشايش ] [ طَربانگيز ] شَوَم * [ كُشتهء ] [ گوشهء نيريز ] شَوَم
در [ نَوا ] آيَم و فَرياد زَنَم * مُطربِ پَردهء [ عُشّاق ] منم
مستى از نغمهء [ شورى ] شيرين * هَمره [ زُهره و ماه و ( پَروين ) ]
طَرْفِ [ دَشتى ] كشَدَم [ موسمِ گُل ] * تا زِ هَر گوشهء آن چون بلبل
رَسَد آوازِ [ قَمَر ] در گوشَم * بِبَرَد [ آتشِ دل ] از هوشَم
در مُرور از نَغَماتِ ديرين * [ بُردى از يادم ] و [ تنها مَنِشين ]
راهىِ [ نصفِ جهان ] مىگردَم * از شَعَف [ جامهدَران ] مىگردم
مَست و بىخويش و رَها از هَر بند * مىزَنَم بَر غَمِ دُنيا لبخند
لولىِ [ نغمهء ] [ دلكش ] گردَم * [ اوج ] گيرد شَعَفَم با هَردَم
جوشَد از جان و دلم شَطِّ شَراب * شعرِ چون آب و نَواىِ [ مىِ ناب ]
مىشود دَر دلِ اين كاسه نبات * فَعَلاتُن ، فَعَلاتُن ، فَعَلات
تا دَهَد شَرحِ پَريشانىِ دل * رازِ سَرمَستى و حيرانىِ دل
گشت چون مُرغ سُخَنگوىِ دلم * اينچنين گفت زِ مُشكوىِ دلم
گرچه تنها و پُر از تَشويشَم * راضى از حال و هواىِ خويشم
با خيالى كه خودِ زِندگى است * مايهء شادى و سَرزِندِگى است
بادهء وَصل به جام است مَرا * غم در اين بَزم حَرام است مَرا
سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — صفحة 463
مساهمون: سيد محمد باقر برقعى
ص٤٦٣