به ياد مظلومين بوسنى و هرزگوين مشادگران
تا كوچهء شب ، منزل بيدادگران است * سيل است كه هم شانهء فريادگران است
با خون بهار و قلم عشق نوشتند * خطّى كه به ديباچهء آزاد گران است
كى قلّهء يخبسته كشد بال بر آفاق ؟ * تا شعلهء داغِ دل مردادگران است
خورشيد اگر خنده زند ، بال گشايد * چون مشعل شبگيرى ارشادگران است
درياى محبّت ، كرمش يكدو گهر نيست * كوهيست كه در كفّهء دلشادگران است
بازار طرب ، رنج به چيزى نخريدست * غوغاى فروشِ شعفِ دادگران است
جز رعد ، چه كس بوسه زند قلّهء جان را ؟ * جز كوه ، كجا منزل فرهاد گران است ؟
محتاج خسى نيست كسى كاو جگرى داشت * كاين سوخته از خانهء شمشادگران است
در رهگذر عشق ، بسى حلقه نهادند * نابود هرآنكس كه ز پولادگران است