تهران ( 1370 )
6 - تصحيح روضهء اطهار ، در شرح مزارات متبركهء تبريز و توابع ، تأليف ملّا حشرى ، چاپ تبريز ( 1371 )
دولتآبادى كه در شعر تخلّص « درويش » را برگزيده است ، خود مىگويد :
« تخلّص درويش را با تفؤلى از ديوان لسان الغيب حافظ اختيار كردم . »
وى در سرودن شعر فارسى و تركى آذرى تبحّر و مهارت دارد و طبعش به سرودن غزل و قصيده مايل است و بيشتر اشعارش صبغهء عرفانى دارد . ديوان اشعارش تاكنون طبع و نشر نگرديده و دو كتاب زير را نيز آمادهء چاپ كرده است : تصحيح ديوان بساطى سمرقندى ؛ فرهنگ واژههاى تركى در زبان فارسى .
استاد درويش از چهرههاى محبوب و سرشناس و دانشمندى پژوهشگر و انسانى وارسته و درويش مسلك و عارف پيشهء آذربايجان به شمار مىرود .
نواى آشنا
عزّتى از دولتِ فقر و فنا داريم ما * عشرتى در خلوتِ درد و بلا داريم ما
آشنا با فتنه و بيگانه با آسايشيم * تا چو خضرِ عشق پيرِ رهنما داريم ما
اشك حسرت كى فروغ ديده را سازد تباه ؟ * چون غبارِ راه جانان توتيا داريم ما
گشتهايم از نسخه و ناز طبيبان بىنياز * تا نظير دردِ جانسوزت دوا داريم ما
ساز جان را گوشمالى داده چرخ نغمهساز * چنگ زن بر دل ، نواى آشنا داريم ما
در كنار مجمر تسليم ، رخت افكندهايم * مثل خاكستر به هر سوزى رضا داريم ما
غنچهء دل مىشكوفد ، زان كه در باغ وجود * چون نسيم صبح آهِ دلگشا داريم ما
مرغ توفانيم و با قهر طبيعت سازگار * نيست حاجت ناخدا را ، تا خدا داريم ما
گنج استغنا اگر خواهى دل « درويش » جوى * در بساط بىنوايى ، بس نوا داريم ما