و فنون آن را از استادان و پيشكسوتان اين فن فراگرفت و خود مىگويد : « نخستين شعرم در مجلهء اطّلاعات هفتگى در سال 1347 به چاپ رسيد و ازآنپس كه در سال 1352 در تهران سكونت گزيد به انجمنهاى ادبى كمال و دانشوران و حكيم نظامى شركت مىجست از محضر بزرگان شعر و ادب چون باستانى پاريزى و ابو الحسن ورزى و مهرداد اوستا و پژمان بختيارى كسب فيض مىكرد .
ميرمحمّدى در آغاز شاعرى تخلّص شهپر را براى شعر خود برگزيد و ازآنپس تخلّص پژواك را انتخاب كرد امّا كمتر از تخلّص در شعرش استفاده مىكند .
پژواك در سال 1356 نخستين مجموعه شعر خود را بنام « فانوس » بچاپ رسانيد و در پايان همين سال مجموعه « وادى شهادت » را منتشر كرد و در سال 1380 منظومه طنزواره مجلس را چاپ و منتشر ساخت .
آزاده
بينوايى ، رسد اى دل به نوايى گاهى * شاخهاى خشك كُند نشو و نمايى گاهى
راه چاره اگر از چار طرف بسته شود * دل به امّيد بَرَد راه به جايى گاهى
صِدق پيش آر مسيحا نفسى تجربه كن * مىدَمَد جان به تن از صِدق دعايى گاهى
من مجنون كه ره عشق سپردم نه عجب * عاقلان نيز نمايند خطايى گاهى
بسكه آشفته بُود مجلس ما بىخبران * مىشود صدرنشين بىسر و پايى گاهى
اندر اين قصر مصون نيستى از آفت دهر * خلل افتد ز نسيمى به بنايى گاهى
فارغ آنگه كه ز هنگامهء هستى گردم * دل شود آينهء غيبنمايى گاهى
گر رهآورد مرا كس نپذيرد امروز * يابد اين تحفه در آينده بهايى گاهى
در دل مردَم آزاده صفايى دگر است * شُدم آزاده ، رسم تا به نوايى گاهى