خلق چو مرغابيان ، زاده زِ درياى جان * كى كند اينجا مُقام ، مرغ كز آن بحر خاست ؟
( مولانا )
راه دل
راهِ دل ، راهِ عشق و جنون است * وادىِ درد و درياىِ خونست
راهِ دل ، بيشهء شير گيران * پاىِ خونين و خارِ مُغيلان
راهِ دل ، راهِ از خويش مردن * در طريقِ طلب پا فشردن
راهِ كشتىنشينانِ دل پاك * راهِ درياسپارانِ بىباك
كشتىِ جان به توفان سپردن * با حريفانِ غم ، باده خوردن
در شبستانِ غربت خزيدن * از همه آرزوها بُريدن
راهِ دل ، راهِ دل كندن از دوست * راهِ دل ، قصّهء پيچشِ موست !
گر كه پايت بدين ره درآيد * هر نَفَس ماتمى تازه زايد
تا نلرزانَد از بُن روانَت * تا نپاشد زِ هم آشيانت
تا كه نام و نشانت نگيرد * تا توان و امانَت نگيرد
تا نسازد تُرا از هَوَس پاك * تا نسوزد ترا جسمِ غمناك
در غم آبادِ دنيا اسيرى * بستهء اين جهانِ حقيرى
جادوىِ نام و جاهَت فريبَد * شوكتِ بارگاهَت فريبد
غمزهء گلرُخانِ دلآزار * همچو خارت خلد در دل زار
تابِ صبر و صبورى ندارى * طاقتِ رنجِ دورى ندارى
غير خويشت هوايى به سر نيست * از غمِ ديگرانَت خبر نيست
بستهء بندِ زندانِ خويشى * بىخبر از جهانِ پريشى
اندرين راهِ پُربيم و غمناك * همچو مُرغى شكيبا و چالاك
من پرستوىِ پوينده بودم * چشمهاى گرم و جوينده بودم