شوقا الى لقائهم ار ياد من كنند * مشمول لطف و همّت و احسان بىمرم
بارآور است هر شجرى سال چند مه * من آن درخت در همه اوقات مثمرم
ازهار آن لآلى درياى حكمتم * انوار آن بدائع فكر منوّرم
در قعر بحر سينهام افزون لآلى است * غواص كو ؟ كه كيسه كند پر ز گوهرم
چون نيست فضل را به جهان قدر و قيمتى * بهتر همانكه خويشتن آن را به جان خرم
گيتيست يار سفله و « كاشف » مدار اميد * زين زشت كار بدسير مكر اندرم
در عاريت گرفتن كتاب
از من به عاريت مستان هيچگه كتاب * زيرا كتاب دلبر شيرينكلام ماست
دلبر كسى نداد به گيتى به عاريت * دلبر به عاريت ستدن سخت نارواست
قسمتى از يك چكامه « 1 »
بذكرك الهج ما ان حييت * و اهتف باسمك فى المجمع
فيا غائبا لم يزل حاضرا * اراه بقلبى و فى مسمعى
شفقت بحبّك مستأثرا * هواك و قد حلّ فى اضلعى
و لست بغال اذا ما اقول * اقضّ فراقك لى مضجعى
تشب بقلبى نار النّوى * و ما بسوى القرب من منقع
فهلا تعود ليالى الوصال * لاسعدنى شخصك الارفع
أ قطب رحى الفضل و المكرمات * اليك اشتياق اخ مولع
رجى اللّه مبتهلا ان يفوز * بقربك فى هذه الاربع
و يحظى مدى الدهر فى غرة * تفوّق سنا الشّمس فى المطّلع
فدم للشّريعة يا ذخرها * فانت لها خير مستودع
و حياك ربّى من عالم * بليغ بمنبره مصقع
فكم ذا كشفت عن المشكلات * بثاقب رأيك من برقع
لذلك سميت بين الورى * عليّا و لقبت بالبرقعى
هامش
( 1 ) - اين قصيده را در سال 1320 يكى از افاضل اديبان و دانشمندان خاندان صدر در عراق در ستايش آية اللّه برقعى سروده كه بيتى چند از آن را مىآورم .