زمينه تبحر و توانايى خود را نشان داد و قصايدش گوياى قدرت و مهارت او در فن شعر است و در شعر كمتر تخلص كرد و گاه تخلص محمود را در شعر به كار برد . وى سرانجام در سال 1364 چشم از جهان فروبست .
استاد منشى بخشى از اشعارش در مدايح و مراثى اهل بيت عصمت و طهارت ( ع ) است و در اين زمينه مراتب اخلاص خود را به خاندان پيغمبر ( ص ) نشان داده است . از جمله قصايد بلند وى ، در ستايش على بن موسى الرّضا ( ع ) مىباشد كه با سوگندنامهاى به چهارده معصوم همراه است بدين مطلع :
اى بندهء مذلّت و اى بندهء هوان * زينبند خانه جان و تن خود برآر هان
اينك نمونههايى از نظم او :
پاس ايران
قرنها زين پيشتر ، اين صحن و ايوان كردهاند * وين بناى سر به كيوان برده ، بنيان كردهاند
بارهاى همداستان بارهء بهرام و تير * گنبدى همپايهء گردون گردان كردهاند
سنگها بر سنگ تا بنلاد پروين بستهاند * لادها بر لاد تا ديوار كيوان كردهاند
معجز آوردند پيدا زين رواق اندر رواق * يا به افسون اين شبستان در شبستان كردهاند
صفّهها هر صفّه را زيبى دگرگون كردهاند * غرفهها هر غرفه را نقشى دگرسان كردهاند
جنبشى ماند به چشم وهم ، هر تصوير را * جان مگر در نقش كاشيهاى الوان كردهاند
ماه را چون حلقه گفتى زيور در ساخته * شمس را در شمسه گفتى زيب ايوان كردهاند
هم فراسوى دو پيكر ، رانده يكسر از دو سوى * هم بدين گلدستهها آهنگ ميزان كردهاند