را از كتب مطبوع وى ، ذكر نموده است .
او در علوم قرآن نيز ، كتابى تحت عنوان « دلائل القرآن » ، دارد ، كه اين كتاب در يك مجلد ، به زبان فارسى ، در رد مقاله همدانى ، در سال 1345 ه . ق ، در تبريز ، به چاپ رسيده است . « 1 »
836 . محمد و القرآن شيخ كاظم حلّى [ م 1369 ق ]
مؤلّف محترم آن ، خطيب نامى شيخ كاظم بن سلمان حلّى كاظمى آل نوح ، از خطباء و متكلّمان اماميه ، و يكى از اعلام قرآنى ، در قرن چهاردهم هجرى مىباشد .
اثر قرآنى او ، در يك مجلد ، به زبان عربى ، شامل بخشى از قرآن كريم ، مىباشد . مؤلف محترم ، در اين اثر قرآنى ، آياتى را كه در شأن رسول اكرم ( ص ) ، نازل گرديده است گردآورى نموده ، سپس به سبك كلامى و ادبى ، با بهرهگيرى از روايات و تواريخ ، به تفسير و تأويل ، آنها پرداخته است .
نسخهء اصل به خط مؤلّف ، در كتابخانهء او ، در كاظمين ، موجود و در سال 1354 ه . ق ، چاپ گرديده است . « 2 »
837 . تفسير القرآن شاهآبادى [ م 1369 ق ]
مؤلّف آن ، عارف نامى آية اللّه شيخ محمد علىّ بن شيخ محمد جواد مجتهدى ، شاهآبادى تهرانى ، يكى از اعلام عرفان و فقه اماميه ، در قرن چهاردهم هجرى قمرى ، مىباشد . نام كامل اثر وى « تفسير القرآن و العترة » مىباشد .
مرحوم حاج آقا بزرگ ، در الذريعة ، از اين مجموعهء شريفه نام برده است و مىافزايد :
« اين كتاب فارسى است . و در تهران ، به طبع رسيده است . « 3 » ما اين تفسير را نديدهايم . ولى نويسندهء بزرگوار آن را ، تا حدودى مىشناسيم . كه خود يكى از تربيتيافتگان مكتب قرآن ، بود .
[ تصوير ] در سلسلهء كاروان نور و رحمت و قافلهء فضل و فضيلت ، شخصيّت علمى و معنوى آيتاللّه شيخ محمد على شاهآبادى ( ره ) ، جاى مكث و تعمّق ، دارد . چرا كه او استاد حكمت و عرفان و فلسفه ، در عصر اخير ، در حوزه علميّه قم ، بود .
آيتاللّه شيخ محمد على شاهآبادى ، در يك خانوادهء روحانى ، در شهر اصفهان متولّد ، نخست نزد والد معظّم خود ، كه از شاگردان و تربيتيافتگان مكتب فقهى آيتاللّه شيخ محمد حسن صاحب جواهر ، بود ، به تحصيلات ادبى و فقهى ، اشتغال مىورزد . سپس در اصفهان ، در حوزهء درس برادر بزرگ خود ، آقا شيخ احمد مجتهد ، معروف به
هامش
( 1 ) دائرةالمعارف ، ج 4 ، ص 568 به نقل از منابع : الذريعة - مستدركات ، ج 26 ، ص 151 ؛ مؤلفين كتب چاپى فارسى و عربى خانبابا مشار ، ج 2 ، ص 904 ؛ نقباء البشر ، ج 2 ، ص 664 .
( 2 ) دائرةالمعارف تشيع ، ج 4 ، ص 567 به نقل از منابع :
الذريعة ، ج 20 ، ص 156 ؛ اعيان الشيعة ، ج 9 ، ص 10 ؛ الاعلام ، ج 5 ، ص 215 ؛ معجم المؤلفين العراقيين ، ج 3 ، ص 26 ؛ معجم الدراسات القرآنية عند الشيعة ، ص 264 .
( 3 ) الذريعة ، ج 17 ، ص 59 ، كد معرّفى 326 .