6 . الرّوض النّاظر في آداب المناظر .
7 . السحر الحلال بديعية السيد الجلال .
8 . شرح تهذيب المنطق .
9 . شرح رسالة العضدي فى الوضع .
10 . شرح السحر الحلال .
11 . شرح مقدّمة البحر الزّخّار .
12 . ضوء النّهار المشرق على صفحات الأزهار .
13 . عصام المتورّعين .
14 . عصام المحصّلين عن مزالق الموصلين .
15 . العصمة من الضّلال .
16 . فيض الشّعاع الكاشف عن القناع .
17 . مختصر سيرة الرّسول ( ص ) .
18 . المواهب في شرح كافية ابن الحاجب .
19 . نظام الفصول . « 1 »
همان گونه كه در ليست بالا ملاحظه مىشود ، او علاوه بر تفسير منح الألطاف ، اثر قرآنى ديگرى به نام « حاشية الكشّاف » نيز ، دارد . به اين ترتيب او از مكثرين در معارف قرآن ، به شمار مىآيد .
361 . و 362 . غوامض القرآن و غريب القرآن طريحى [ م 1085 ه . ق ]
مؤلّف آن دو اثر ، اديب اريب و فقيه محقّق ، فخر الدّين بن محمّد بن علىّ بن احمد بن طريح رماحى ، صاحب « مجمع البحرين و مطلع النيّرين » ، يكى از اعلام قرن يازدهم ، و يكى از پركاران در علوم و معارف قرآنى است .
صاحب أمل الآمل ، كه معاصر طريحى بود ، در حقّ او گويد :
« شيخ فخر الدّين بن محمّد بن علىّ بن احمد بن طريح نجفى ، فاضل زاهد ، ورع ، عابد ، فقيه و شاعر جليل القدر مىباشد . او تأليفاتى دارد : مجمع البحرين ، مقتل ، فخريّه در الفقه ، المنتخب در زيارت ، و خطبهها و شعر و رسائل ديگر . »
و در مقدّمهء جامع المقال طريحى آمده است :
« او در 1085 ه . ق ، در شهر رماحيّه از دنيا رفت ، و به نجف اشرف انتقال داده شد ، و در پشت حرم علوى ( ع ) ، مدفون گرديد » . « 2 »
يكى از آثار تفسيرى او ، غوامض القرآن مىباشد كه در مورد مشكلات و متشابهات قرآن بحث مىكند ، و تفسير ديگرى ، به نام « غريب القرآن » ، دارد كه پيرامون مفردات و كلمات قرآن ، بحث و گفتگو مىنمايد .
تفسير غريب القرآن طريحى ، اخيرا در چاپخانهء حيدريّهء نجف ، به سال 1372 ه . ق ، با تصحيح و تعليق به چاپ رسيده است . در اين تفسير شريف ، لغات و حروف قرآن را به ترتيب حرف اوّل و آخر كلمه مىآورد و معنى آن را بيان مىكند . سپس از احاديث نبوى و سخنان پيشوايان معصوم ( ع ) و اقوال مفسّران پيشين ، شاهدى بر آن تفسير ذكر مىكند ، و نوعا از آياتى استشهاد و استناد مىنمايد كه جنبهء تحليل ادبى و لغوى آن بيشتر بوده باشد .
اين كتاب با مقدّمه و تصحيح استاد محمّد كاظم طريحى ، ( كه يقينا از منسوبين و از احفاد اين عالم بزرگوار است . ) ، در سال 1372 ه . ق ، مطابق 1953 م ، در نجف اشرف به چاپ رسيده است ، و اخيرا در قم توسّط انتشارات زاهدى ، افست و تكثير شده است . مجموع كتاب ، در 620 صفحه قرار دارد .
* نمونهاى از تفسير او « باب ما اوّله التّاء » :
تبّت :
تَبَّتْ يَدا أَبِي لَهَبٍ
، ( سورهء المسد آيهء 1 ) اى خسرت يدا ابى لهب و خسر . هو و التّباب الخسران
هامش
( 1 ) مؤلّفات الزيديّة ج 3 ، ص 200 .
( 2 ) أمل الآمل ، ج 2 ، ص 215 ، كد معرّفى 648 .