قرن يازدهم عصر توسعه و گسترش تفاسير قرآن قرن يازدهم هجرت ، عصر حكومت صفويان در ايران ، روزگار اوجگيرى فعّاليتّهاى مذهبى و تلاشهاى فرهنگى شيعه به شمار مىرود . در آن عصر تشكيل حكومت مستقلّ شيعى ، روابط ايران با ديگر كشورهاى جهان ، توسعه پيدا كرده است . از طرفى با هند و آسياى دور ، و ازسوىديگر با اروپا و جهان غرب ، روابط ديپلماسى و رفت و آمد شروع گرديده است . در اثر اين ارتباط ، شعراء و فضلاء و اهلقلم ، دائرهء فعّاليّت و گستردهء نفوذ كلامشان توسعه پيدا كرده است ، به ويژه در هندوستان ، سلاطين گوركانى ، از نظم و نثر فارسى تشويق ، و قدردانى بيشترى به عمل آوردهاند ، بههمينجهت ، ديده مىشود كه سبك هندى ، در اشعار و سرودههاى شاعران ايرانى ، نيز تأثير گذاشته و شعرائى با اين سبك ، به سرودن شعر پرداختهاند .
در دربار سلاطين صفوى ، شعراى مدّاح اهل بيت ( عليهم السلام ) ، از اهميّت و اعتبار خاصّى برخوردار شدهاند ، به حدّى كه گاهى ، گويندهاى به پاداش بيتى ، هموزن خود ، طلا دريافت نموده است ، چون او در وصف مولا ( عليه السلام ) ، سروده است .
اگر دشمن كشد خنجر و گر دوست * به طاق ابروى مردانهء اوست
در اين قرن ، گرچه مسلمين از اسپانيا طرد شدهاند ، ولى دار الإسلام عظيمى در قسطنطنيّه برقرار شده است ، و مناطق وسيعى شامل اندونزى ، شمال هندوستان ، دهلى ، ارمنستان ، آسياى صغير ، سوريّه و عربستان ، تحت حوزهء اسلام درآمدهاند ، و شهرهاى قديمى و باستانى مانند : بابل ، نينوا ، بغداد ، دمشق ، انطاكيه ، طرطوس ، ازمير ، فنيقيّه ، مكّه و اورشليم ، در اختيار مسلمين بوده است . در اين قرن مبارك ، تفاسير قرآن ، همراه با ادب فارسى و عربى تا دروازههاى اروپا در بالكان ، و تا مرزهاى چين و ژاپن و تا كنارههاى شرقى و جنوبى هندوستان ، پيش رفته است ، چون پارسىگويان شيرين زبان و ناشران علوم اهل بيت ( عليهم السلام ) ، در همهء اين نواحى ، پهناور ، پراكنده و در رفت و آمد بودهاند .
نمونهء روشن و بارز اين افراد ، وجود عالم آگاه و روشن ، قاضى نور اللّه شوشترى ، صاحب تفسير ، ( متوفّى 1019 ه . ق ) ، در هندوستان ، و نفوذ او در تشكيلات قضائى دولت گوركانى ، و وجود اديب