بود و نابود جهان سخت به هم نزديكند * از عدم نامدگان هم به عدم نزديكند
( صبح گلشن ، ص 586 - 587 - دانشمندان آذربايجان ، ص 393 )
وحشى تبريزى
در فهرست نسخههاى خطى از ديوان وحشى تبريزى ياد و اضافه شده كه اين ديوان در بمبئى به چاپ رسيده است . و نسخى از آن در كتابخانههاى :
اصفهان ، حاج آقا ، سيد محمد باقر : ( الذريعة ج 9 ، ص 1265 ) .
استانبول ، لالهلى : ( الذريعة ج 9 ، ص 1265 ) وجود دارد .
( فهرست نسخههاى خطى ، ج 3 ، ص 2598 )
وحيد تبريزى
مولانا « وحيد » يا « وحيدى » از سخنوران دانشمند و معروف سدهء دهم ه ق . تبريز است .
به علت مسافرتها و طول اقامت در قم او را قمى نيز نوشتهاند مؤلفان : « دانشمندان آذربايجان » و « شهرآشوب در شعر فارسى » قول صاحب « خلاصة الاشعار » را چنين نقل كردهاند .
« مولانا وحيدى اگرچه اصل وى از تبريز است اما در قم ساكن بوده و بيشتر او را قمى مىدانند . از اقران انصارى ( قمى ) است و ميان او و « مولانا حيرتى » معارضه و مشاعره واقع شده . يكديگر را اهاجى ركيك كردهاند ، ابيات آبدار و اشعار هموار بسيار دارد خصوصا شهرانگيزى كه از براى مردم تبريز گفته در نهايت خوشى و غايت شهرت است . بعضى مردم كهل كه وى را ديدهاند ، اخلاق حميده و اطوار پسنديدهء او را تعريف مىكنند ، در شناخت اشعار و علم عروض و قافيه صاحب وقوف است . و در نظم غزل قدرت تمام ظاهر مىنموده است ، رسالهيى در عروض و قافيه ( جمع مختصر ) نوشته كه در اكثر بلاد عراق و آذربايجان مشهور است . . و بعضى از ابيات او در آن رساله جهت امثله مذكور ، در آخر عمر به گيلان رفته و در شهور سنهء 942 جرعهء كل نفس ذائقة الموت كشيده است » .