نظامى تبريزى
ابو القاسم عزيزان فرزند محمد ، شاعر و اديب ، خطاط و نقاش زبردستى بود . و در قرن پنجم مىزيست . مؤلف دمية القصر و عصرة اهل العصر مىنويسد كه خواجه نظام الملك او را بركشيد ، و در مدرسهء معمورى در نيشابور جاى داد . نظامى به خط زيباى خود در سرزمين كاغذها درها مىكاشت و بر آنها بالهاى طاووسان را مىپراكند .
از قصيدهيى كه در حق خواجه نظام الملك گفته است :
انّ من ايقن ان لم يجده * زخرف الدنيا سوى الذكر الحسن
كان سبط الكف طلقا وجهه * كالاجل الصاحب القرم الحسن
( دمية القصر ج 1 ، ص 246 - 247 - دانشمندان آذربايجان ، ص 385 - الذريعة ، ج 9 ، ص 1206 )
نظمى تبريزى
نظام الدّين على جوهرشناس از سخنوران اواخر سدهء دهم و اوايل سدهء يازدهم ه . ق .
تبريز است . در عهد اكبر شاه ( 963 - 1014 ) به هند رفته و منظور نظر گشته است در منتخب التواريخ ( مؤلفهء 994 - 1004 ) و نگارستان سخن چنين آمده است :
نظمى جوهر شعرش از فن جوهرشناسى ظاهر است ، طبعش به شعر ملايم بوده و ديوانى ترتيب داده است .
در الذريعة ، ج 9 ، ص 1212 مسطور است كه ديوانش در 108 برگ و 2600 بيت در كتابخانهء آقاى سلطان القرايى هست و در آن ، اشرف صحبتى ( متوفى 1081 ) را مرثيه گفته .
بدينترتيب معلوم مىشود كه « نظمى » عمر دراز يافته است .
وى ساقىنامه نيز دارد و نسخهء آن در لاهور پاكستان كتابخانهء پروفسور شيرانى به شمارهء 2 / 0413 مورخ 1166 هست .
( فهرست نسخهها ، ج 4 ، ص 2888 )
در الذريعة ، ج 9 ، ص 1106 از او به عنوان « نظامى تبريزى » هم ياد و اضافه شده است كه در