هفتصد بيت ، آغاز آن منظومهيى است در 103 بيت كه در وزن خسرو شيرين ساخته و چنين شروع نموده است :
مرا بود آشنايى در صفاهان * چو من پيوسته داغ از دست دوران
و با اين بيت پايان مىپذيرد :
به خاموشى بكن اظهار اين راز * كه از يكدست كس نشنيده آواز
آغاز غزليات :
دم صبح سعادت از ثنايت لوح عنوانها * ز حمدت مطلع خورشيد هر بيتى ز ديوانها
انجام :
هر شام و سحر ملائك از عرش عظيم * آيند به طوف شه فردوس حريم
عمدا پر خود بر دم مقراض زنند * شايد كه بدينوسيله گردند مقيم
( فهرست كتابخانهء ملى تبريز ، ج 2 ، ص 679 )
در فهرست نسخههاى خطى ج 3 ، ص 2571 دو ديوان هم به نامهاى ديوان نشئهء مازندرانى و ديوان نشئهء مشهدى معرفى و ضمن آن چنين بيان شده است :
ديوان نشئهء مازندرانى
زين العابدين ، كه همراه نادر به ارمنستان و نجف رفته و او را ستوده است . گويا همان سرايندهء خوشنويس مستوفى مازندران باشد كه در 1161 زنده بوده است همانكه « بيانى » پدر او را به نام محمد رحيم ياد كرده است .
( بنگريد : ذريعه ، ج 9 ، ص 1187 ( نشئهء تبريزى ) - نمونهء خطوط خوش ، ص 288 )
نسخهيى از آن در سارى ، كتابخانهء طاهرى شهاب : شكستهء زيباى 1250 هست . پيرامون 2500 بيت غزل ، رباعى ، مثنوى و چند قصيدهء تركى دارد ، 93 صفحهء 16 سطرى
( نسخهها ج 6 ، ص 621 )
ديوان نشأة مشهدى
ميرزا زين العابدين يا عبد الرزاق از نوادگان جهانشاه تركمان ، درگذشتهء 1180 ، در تذكرهها سرگذشت او با نشئهء مازندرانى درآميخته و نيز جدايى ميان آن دو جاى تأمل است .
بنگريد : ذريعه ج 9 ، ص 1187 ( نشئهء تبريزى ) و ص 1189 ( نشاط مشهدى ) - فرهنگ سخنوران ، ص 601 ( نشأة مشهدى ) - هداية العارفين ، ج 1 ، ص 568 ( نشاط تركمان ) .