روضه و يك بهار نهاده شده و قسمتى از آن تا پايان روضهء اول بسال 1339 ه . ق .
در اصفهان بطبع سنگى مغلوط رسيده و همان قسمت اخير در تهران بطبع سربى رسيده است .
مؤلف در ديباچه مىگويد كه : « در حين گردش عالم و سياحت طوايف امم جمعى از اخوان باصفا و اخلاء باوفا التماس نمودند و درخواست كردند كه از آنچه ديده و مشاهده گرديده شطرى از احوال و اوضاع هر اقليم و فصلى از مذهب و مشرب هر فرق از صحيح و سقيم بىتعصب و تقيّه در سلك تحرير و تسطير منتظم گردد ، و زمرهء انبياء عظام و اولياء كرام و علماى دين و حكماى صاحب يقين و خواقين نامدار و خوانين گردونوقار و وزراى خردپرور و شعراى بلاغتگستر از هر ديار كه بودهاند و در هر مقام كه اقامت و سكونت نمودهاند در ذيل آن ديار و ضمن آن مقام بىزياده و نقصان مذكور و مسطور شود ، و دوستان را يادگارى و آيندگان را تذكارى بوده باشد » . ( ص 7 )
و وى اين كتاب را به شاهزاده ابو الفتح محمد رضا ميرزا بن فتحعلى شاه قاجار متخلص به افسر كه در آن تاريخ والى گيلان بوده است اهداء كرده و در كتاب بستان السياحة ( ص 413 ) شرح حال او و روابط خود را با وى بتفصيل مذكور داشته است .
بهطورىكه مذكور افتاد طبع اين كتاب بسيار مغلوط از كار درآمده است . از باب مثال ذكر مىشود كه در صفحهء 193 سطر ما قبل آخر نوشته شده است كه : « افضل الدّين ابو باكن المتخلص بآذرى » ولى در متن ترجمهء احوال حكيم ابو بكر ازرقى هروى مذكورست . و بسبب همين غلطكاريهاى كاتب ، اين كتاب بسيار مفيد از حيز انتفاع ساقط گرديده است .
ترجمهء احوال مؤلف :
در كتاب دانشمندان آذربايجان مسطور است كه : « حاجى زين العابدين