ترجمهء مؤلف :
محمد غوث خان بهادر متخلص به اعظم كه از معاصران ويست ترجمهاش را چنين مىنويسد :
« رايق تخلص غلامعلى موسى رضا المخاطب بخطاب جد خود حكيم باقر حسين خان پسر حكيم ركن الدّين حسين خان نايطى است . در سنهء يكهزار و يكصد و هشتاد هجرى در بلدهء محمدپور بجلوهء ظهور رسيد ، و در هنگامهء حيدر عليخان وارد اودگير گرديد . مدت دراز ملازم سيد عبد القادر خان جاگيردار آنجا بود ، و كتب درسيهء فارسيه به خدمت امير الدّين على استفاده نمود . پستر رحل اقامت جانب مدارس راجع ساخت ، و بجناب مولانا آگاه بتكملهء كتب نظم و نثر و مشق سخن پرداخت . به تحصيل علم عربى به قدر احتياج همت گماشت ، و در مضمار فنّ طبابت علم حذاقت افراشت ، از پيشگاه نواب عمدة الامراء بهادر بعهدهء منشيگرى تعلقهء محمدپور شرف امتياز دريافت ، و متعيّن نظام الدّين احمد خان بهادر گشته عنان اشهب عزيمت به آن طرف برتافت .
بعد وفات نواب معزى اليه باز رخت سفر به مدارس كشيد ، و در زمرهء اطباى سركار نواب رحمت مآب ( - عظيم الدوله بهادر پدر خان اعظم ) حسن انسلاك يافته بخطاب مذكور السبق ( - حكيم باقر حسين خان ) خود را در نظر همچشمان معزز و سربلند گردانيد . آخر حال از مصاحبت نواب رضوان مآب علم افتخار برافراخت و تا مدة العمر در محمدت رؤساى انوريه همت خود مصروف مىساخت . به تسطير طرز عبارت متقدمين و متأخرين ذوى الفضل همچو بيدل و ظهورى و طغرا و ابو الفضل قدرت تامه مىداشت و نظم بر نهج كلام موسوى خان فطرت مىنگاشت .
تذكرهء مسمى به گلدستهء كرناتك كه تاريخ آغازش از آن اسم پيدا و سال اختتامش از گلدستهء زيباى كرناتك هويداست ، بكمال رنگينى عبارت و بسيارى فصاحت و بلاغت تسويد نموده « 1 » و در انشاپردازى و بهارطرازى از معاصرين بل از ما سبق گوى
هامش
( 1 ) - مؤلف گلزار اعظم اين تذكره را در دست داشته و در تأليف خود قسمتهايى از آن را نقل كرده است ، ر ك : گلزار اعظم ، ص 110 و 272 .