نسخه :
دانشگاه لاهور ، ذخيرهء پروفسور محمود شيرانى مورخ سلخ محرم 1166 كه بفرمايش استاد مؤلف : مولانا وجيه الدّين نگاشته شده است .
بادلين ، ش 379 ، كتابخانهء رياست رامپور - نذير احمد ، ش 194 مورخ 1166 ، براى فهرست صاحبان تراجم ، ر ك : بادلين ، ستونهاى 239 تا 255 .
ترجمهء مؤلف :
محمد مظفر حسين صبا مىنويسد : « مبتلا ميرزا كاظم مخاطب به مردان عليخان لكهنوى بن محمد عليخان خلف مير كرمعلى خان مشهدى ، مير مسطور دل از وطن بركنده به خراسان توطن نمود ، و در آخر عهد بهادر شاه خلف عالمگير پادشاه به هندوستان رسيده در زمرهء منشيان شاهى داخل و به خطابخوانى ممتاز گرديد . بعد وفاتش ميرزا محمد عليخان دست توسل بدامن نواب سعادت خان برهان الملك و بعدش بذيل خلف الرشيدش نواب ابو المنصور خان صفدر جنگ زده در اكثر معارك مصدر كارهاى نمايان گشت ، و بتوجه نواب ممدوح منصب پنجهزارى و خطاب بهادرى يافته ، از طرف نواب بصوبهدارى اللهآباد سرفراز گشت ، و بعد وفات نواب ، رخت به بنگاله كشيده رفاقت نواب جعفر عليخان و قاسم عليخان عاليجاه برگزيده در سنهء ست و سبعين و مائة و الف ( 1176 ه . ) رحلت نمود ، و در عظيمآباد بدرگاه شاه ارزانى مدفون گرديد ، و مردان على خان مبتلا در سنهء اربع و اربعين و مائة و الف ( 1144 ه . ) در شهر لكهنو متولد شد ، و اكتساب شاعرى و علم صرف و نحو و فقه به خدمت مولانا محمد وجيه نظامآبادى نمود ، و مشق خط نستعليق از ميرزا محمد حسن دهلوى كرده ، در خوشنويسى دستگاهى بهمرسانيد ، و از لكهنو برخاسته اقامت عظيمآباد پسنديد ، و همانجا اواخر مائة ثانى عشر نفس واپسين كشيد . ديوانش قريب چهار هزار بيت دارد ، و تذكرهيى كه نظم معانى نام تاريخى اوست .