درويش آنكسى است كه شد همچو خاك راه * نى آنكه مثل ميش همىهست خرقهپوش
در من نصيحت تو اثر چون نمىكند * درد سرم زياده مده ناصحا خموش
آنكس كه چشم دوخته بر روى نيكوان * كى مىكند بگفتهء بيهودهء تو گوش
آنجا كه وصف آن لب ميگون رود كجا * ماند دگر بعاشق بيچاره عقل و هوش
داور وصال يار چو خواهى بكش جفا * تا بوده روزگار قرين بوده نيش و نوش
فرصت شيرازى در آثار عجم ( ص 26 - 33 ) بتفصيل ، و علّامه قزوينى در وفيات معاصرين ( ص 54 - 55 شماره ششم و هفتم سال سوم مجلّهء يادگار ) باجمال ، هر دو ترجمهء نافع و مفيدى از وى نوشتهاند . براى مزيد اطلاع به اين دو كتاب نيز مراجعه شود .
مرحوم قزوينى از روى سوادى كه استاد سعيد نفيسى از بعض اجزاء تذكرهء اشعّهء شعاعيّه برداشته سال تولّد داور را هزار و دويست و پنجاه و يك نوشته كه عينا مطابق با قول خود اوست ، سال وفاتش را نيز از روى مسوّدهء مزبور هزار و سيصد و بيست و پنج هجرى قمرى معيّن كرده . بنابراين سنين عمر صاحب ترجمه « داور » هنگام وفات حدود هفتاد و چهار سال مىباشد .
كتاب مرآة الفصاحة بدستور و امر كسى تدوين نيافته ، مؤلّف با اينكه از زمرهء عرفا و علماء عصر خويش است بنا بعلاقه و انسى كه بشعر و شاعرى داشته بتأليف اين تذكره پرداخته است . او خود در ديباچهء كتاب مىگويد :
« بسبب طبع شعر مجالستى به شعرا و سخنسنجان دارد ، پس بمقتضاى الجنس الى الجنس يميل به اطلاع از احوال و اشعار ايشان ميل و رغبتى نموده لهذا خواست كه كتابى نويسد كه مشتمل بر اين امر بوده باشد و چون بجهة مشاغل كثيره بامور