است در دست داشته « 1 » ، و حال آنكه وى غالب آنها را نديده بوده ، و حتّى نام بعضى از آنها را هم بغلط نوشته است ، چنان كه گذشت .
يگانه نسخهء خطى عرفات العاشقين كه در ايران موجود و متعلق به كتابخانهء ملى ملك است از كتابخانهء مرحوم رضا قلى خان هدايت بيرون آمده ، و هرجا كه وى در تذكرههاى خود مىنويسد : « عوفى در لب الالباب گويد » عبارت عرفات است كه بدون ذكر مأخذ نقل كرده است ، و بهطورىكه در ذيل لباب الالباب مذكور افتاد ، تقى الدّين اوحدى نسخهيى از لباب در دست داشته و تمام آن را به عين عبارت داخل عرفات كرده است .
همچنين بسيارى از تذكرهها را كه جزو مآخذ صاحب عرفات بوده ، و در ضمن تراجم يادآور شده ، مرحوم هدايت در شمار مآخذ خويش قلمداد كرده است .
بااينحال ترجمهء تقى الدّين اوحدى را كه يكى از شعراى قادر و كثير الشعر زمان خود بوده است ، بقلم نياورده .
از اشعار قدما آنچه در عرفات مسطور و منقول از لباب الالباب بوده ، مرحوم هدايت جز قليلى بقلم نياورده ، و در بيشتر آنها هم دخل و تصرف كرده است ( رجوع شود به ابو سليك گرگانى و ابو زر جمهر قاينى و موارد ديگر ) ؛ و بعضى از شعرا را به كلى از قلم انداخته است ، از قبيل ابو عبد اللّه محمد بن عبد اللّه جنيدى از شعراى آل سامان ، و فلك الدّين ابراهيم سامانى ، و ابو سراقهء بلخى ، و ابو عمرو ابهرى ، و رونقى بخارى .
صاحب لباب الالباب ترجمهء ابو المؤيد رونقى بخارى را بدنبال ترجمهء ابو المؤيد بلخى آورده ( ص 264 ) و مؤلف عرفات در ذيل نام ابو المؤيد بلخى كه يك قطعه شعر دوبيتى دارد ، اشتباها دو قطعه شعر ابو المؤيد رونقى بخارى را تحت اين عبارت آورده است : « و هم استاد ابو المؤيد راست در مدح امير خراسان » ( برگ 25 بانكىپور )
هامش
( 1 ) - كما اينكه علامهء فقيد مرحوم محمد قزوينى مدتها در جستجوى نسخهء لباب - الالباب و بتصور وجود نسخهيى از آن در خاندان هدايت سرگردان بوده ، و شرح آن را در مقدمهء لباب الالباب مرقوم داشته است .