محمد حسن خان قتيل دهلوى ( 72 - 76 ) سيد نور الحق منعم مرادآبادى ( 82 - 87 ) سراج الدّين عليخان موجد لكهنوى ( 88 - 90 ) مير قمر الدّين منّت دهلوى ( 90 - 91 ) منشى رامجس محيط ( 91 - 94 ) عبد الهادى مضطر كلكتهيى ( 95 - 87 ) صدر الدّين محمد خان وحشت شاهجهانآبادى « - دهلوى » ( 114 - 116 ) .
از هفت شاعر ذيل فقط اشعارى را نقل كرده است كه در ستايش وى گفته بودند :
حميد دهلوى ( ص 42 ) خوشگوى بنارسى ( ص 32 ) ضياء مغول ( 53 ) نعمت شاهجهانآبادى ( 112 ) نحيف ( 112 ) نيازمند ( 113 ) هلال ( 116 ) .
و نيز از پنج شاعر ايرانى كه در هند بسر مىبردهاند ياد كرده كه اسامى ايشان بشرح ذيلست :
اسماعيل قزوينى ( ص 8 ) محمد جواد حاجب شيرازى ( 22 ) ميرزا خليل اللّه خان سفير شيرازى ( 45 ) و برادرش عبد الرحيم شيرازى ( 62 ) صادق ايرانى ( 52 ) .
در ترجمهء مير محمد حسين اودى ( ص 27 ) و محمد حسن خان قتيل ( ص 72 ) و ميرزا علينقى خان لسان ( 82 ) و سيد نور الحق منعم ( 87 ) و مير قمر الدّين منت ( 90 ) قسمتهايى از تذكرهء خلاصة الافكار تأليف ميرزا ابو طالب خان تبريزى اصفهانى را نقل كرده است .
اشعار اين كتاب چنگى بدل نمىزند و مربوط بدورهء انحطاط شعر فارسى در هندوستان است .
ترجمهء مؤلف :
منشى ذو الفقار عليخان بهادر بنگالى متخلص به مست همچنانكه در تراجم شاعران سهلانگارى كرده است ، بذكر دقيق احوال خود نيز نپرداخته و فقط در ذيل نام ديگران گاهى اشاره بروابط خود با ايشان و بعضى سفرهاى نزديك و دور كرده و در پايان كتاب فهرستى از تأليفات خويش را بقلم آورده است .