و بعدا در سال 1021 عبد اللطيف مزبور بر آن ديباچهء مفصّلى مصدر بنام لشكر خان مشهدى « 1 » نوشته و تراجم شعراى بتخانه را با ذكر ملوك و مشايخ معروف عهدشان باختصار بر آن افزوده و قسمت الحاقى يعنى تذكره را موسوم به خلاصة الشعراء گردانيده است « 2 » .
هامش
بقيهء حاشيه از صفحهء قبل 49 سلطنت اكبر شاه ( 1601 ميلادى ) تصنيف شده و بعدها عبد اللطيف بن عبد اللّه عباسى آن را اصلاح كرده ! و ديباچه و فهرستى بران افزوده و اسم آن را خلاصة الشعراى عبد اللطيف گذاشته ، عبد اللطيف مذكور ساكن احمدآباد گجرات بوده و در حقيقت كتاب صوفى را دزديده است » .
( 1 ) - لشكر خان ابو الحسن مشهدى از امراى جهانگير پادشاه بود ، و از آغاز سلطنت شاهجهان تا سال چهارم ( 1037 - 1041 ه ) حكومت كابل را داشت . در سال پنجم بحراست دهلى مأمور شد ، و در سال ششم ( 1043 ) از خدمات ديوانى بر كنار گرديد و به حج رفت و از آنجا به مشهد بازگشت و سرا و رباط بنياد نهاد و املاك بسيار خريد و همانجا درگذشت ، رك :
مآثر الامراء ، ( ج 3 ص 163 - 168 ) .
( 2 ) - خوشگو صاحب سفينه ، نام « صوفى » را در جايى ديده و « عوفى » خوانده و چون ملا محمد صوفى در گجرات مقيم بوده او را از مردم آنجا دانسته ، و بتخانه را با خلاصة الشعراى عبد اللطيف اشتباه كرده و از مجموع اين غلطكاريها ، عوفى گجراتى تذكرهنويسى بوجود آورده است چنان كه گويد : « عوفى از احمدآباد گجرات است ، در عهد اكبر شاهى فاضل وحيد بود ، در عالم مصاحبت و آشناييها بىنظير ، تذكرة الشعرايى نوشته و تحقيقات نيك به كار برده ، اين بيت ازوست :وا كردهاند بلهوسان صد كتاب لاف * يك حرف عاشقى كه ز جايى شنيدهاند »رك : سفينهء خوشگو ، نسخهء شمارهء 2655 كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران ، ص 273 .
و لازم بذكرست كه آقاى دكتر نقوى پاكستانى هم در كتاب « تذكرهنويسى فارسى در هند و پاكستان » صفحهء 710 نام اين كتاب مجهول و مجعول را : « تذكرهء عوفى گجراتى » در شمار تذكرههاى فارسى هند و پاكستان آورده است .