را در اوائل سن به خدمت رسيده و بعضى ديگر را نديده و جمعى از آن قبيلاند كه گاهى بيتى مىگفتهاند ، و در تاريخ تأليف اين خلاصهء خيرمآل رخت هستى از دامگاه فنا بآرامگاه بقا كشيدهاند ، از آن جمله : مولانا حرفى م 971 ، مولانا طالب م 984 در گجرات « 1 » ، مولانا ادايى م 955 ، مولانا بهارى ، خليفه شاه محمود ، ميرزا ابراهيم بن شاه حسين م 989 ، امير تقى الدّين محمد شاهمير خراسكانى م 991 ، مولانا صادق م 940 ، مولانا مذاقى م 987 ، مولانا مفلح ، خواجه فضل اللّه ، مولانا سالك ، مولانا شاه حسين ساقى م 941 ، مولانا شاه حسين يقينى ، مولانا پيرى ، خواجه جلال - الدّين محمد م 942 ، مولانا آيتى ، مولانا واحد م 971 ، مولانا مقيمى م 963 ، مولانا حريمى م 968 ، مولانا محمد قاسم زارى م 979 ، خواجه غياث الدّين على فراقى ، مولانا خوفى ، مولانا حلمى ، اللّه قلى قسمى ، مولانا لوحى م 989 ، ميررمزى م 978 .
اصل سوم در ذكر شعراى بلدة المؤمنين قم و نواحى آن
حماها اللّه تعالى عن اختلاف الزمان از آن جمله : مير عزيز اللّه حضورى ، ميراشكى م 972 ، مولانا هجرى ، حكيم رشدى ، مولانا ملك ، ميرو الهى ( يوسف ) ، سلطان محمد رئيس ، مولانا عارضى ، ميرهاشمى ، مولانا مشربى ، مولانا شكيبى ، مولانا حزمى ، ميرحسابى ، مير جعل - الدّين محمود اصلى م 1003 .
لاحقه : مولانا انصارى قمى ، مولانا وحيدى تبريزى قمى م 942 .
اصل چهارم از خاتمهء كتاب خلاصة الاشعار در ذكر شعراى بلدهء فاخرهء ساوه و نواحى آن
، از آن جمله : مولانا حريفى م 967 « 2 » ، مولانا مقصدى ، مولانا عهدى ، مولانا
هامش
( 1 ) - طالب اصفهانى تا حدود چهل سال بعد از اين تاريخ زنده بوده و جهانگير پادشاه در توزك خود ( ص 289 ) ذيل وقايع سال 1024 نوشته كه عمرش قريب به صد رسيده و اكنون در كشمير بفراغ بال با فرزندان و متعلقان بدعاى دولت ما مشغول است .
( 2 ) - در خلاصة الاشعار سال فوت حريفى ساوجى 971 نوشته شده ، ولى در هامش نسخهء بقيهء حاشيه در صفحهء بعد