تذكرهء رفعت از سيد مرتضى رفعت در 1288 ه ق
عبرت نايينى در ذيل نام دانش شيرازى « ميرزا لطفعلى صدر الافاضل » مىنويسد كه : « در سنهء هزار و دويست و هشتاد و هشت مرحوم سيد مرتضى متخلص به رفعت پسر مرحوم سيد محمد شمس الادباء شرح حال وى را نوشته » ، و بعد بنقل آن مىپردازد كه اينست :
« شرح حال دانش بقلم مرحوم سيد مرتضى رفعت پسر مرحوم شمس الادباء :
دانش هو العالم النحرير المنطيق و الشاعر الذليق الطّليق لسن مصقع ، اديب اريب اروع ذو دراية و رواية ، اللّوزعى الالمعى ، نام نامى و اسم ساميش محمد على الشهير به لطفعلى ، جوانيست بافرهنگ ، و جهانيست باهوش و هنگ ، دانشمنديست فرزانه ، و هوشمنديست يگانه ، سپهر فضل را مهين رخشنده اخترست ، و بحر عقل را بهين درخشنده گوهر ، پايهء شعرش برترى از شعرى جسته ، و مايهء نثرش عقد ثريّا را از هم گسسته ، كلمات كرامات آياتش مصباح ظلام شبهت است و صيقل زنگ ريبت ، از ارباب فضل و دانش است ، و اصحاب عقل و بينش ، ميدان فصاحت را رستم دستان ، و ايوان بلاغت را فريدون و اردوان ، و ما ينطق عن الهوى ان هو الّا وحى يوحى علّمه شديد القوى ذو مرّة فاستوى ، در علم خط سرآمد و اوستاد ، و خط نستعليقش چون رشيدا و مير عماد ، شكستهاش چون زلف دلبران پيوسته ، و در خوشنويسى نوك خامهء درويش را شكسته .
هركس كه بصفحهء خطش ديده گشاد * دل بر خط دلبران مهوش ننهاد
در عالم خط بود مسلّم امروز * استادان را چنين خطى دست نداد
بساط علمش پهناورتر از رود ارس ، و بسيط حلمش گستردهتر از وادى قبس ،