در تذكرهء خود بنام ملا رضا اصفهانى نوشته ، و فقير آن را در ديوان شيخ حسين شهرت با تمامى غزل به چشم خود ديده » ولى در ترجمهء حسين شهرت ( ص 79 - 81 ) با اينكه مىنويسد : « نصف ديوانش به نظر رسيده و اين ابيات مأخوذ شد » غزل مزبور را براى اثبات مدعاى خود نقل نكرده است .
خود وى در صفحهء ( 20 ) بيت ذيل را بنام مير محمد حسن ايجاد ( متوفى 1133 ) ثبت كرده است :
« ز تو بود چشم آنم كه نظر كنى نكردى * بره تو خاك گشتم كه گذر كنى نكردى »
و بيت مزبور دو مصراع از يك غزل شريف تبريزى متوفى 956 هجريست كه در اصل چنين بوده :
ز دو ديده ريختم خون كه نظر كنى نكردى * بره تو خاك گشتم كه گذر كنى نكردى
دم مرگ هيچ دانى ز چه بازماند چشمم * ز تو بود چشم آنم كه نظر كنى نكردى « 1 »
اشعار اين تذكره مربوط بدورهء ابتذال شعر فارسى در هندوستان و ازين قبيل است :
نياز نقد هم با خويش دارد نعمت الوان * صداعى هست در سامان اسباب ضيافتها
* * *
كسى دامان رنگين آه از قاتل نديد اينجا * كه دزدد تيغ چون برگ حنا خون شهيد اينجا
* * *
هامش
( 1 ) - رجوع شود به نسخههاى خطى ديوان شريف تبريزى و مقالهء اينجانب در ترجمهء حال وى با منتخبات مفصل اشعارش در نشريهء دانشكدهء ادبيات تبريز شمارهء چهارم از سال پانزدهم و شمارهء اول از سال شانزدهم .