ابن منده ، محمّد
ابو جعفر محمّد بن مندة بن ابى الهيثم منصور اصفهانى از محدّثان اصفهان در قرن سوم هجرى است . از حسين بن حفص و بكر بن به كار روايت مىكند ، و ابو بكر محمّد بن حسن بن حسين بن فرات از او نقل حديث مىنمايد . وى چندى در رى و سپس در بغداد ساكن بوده است . جزء الحديث از تأليفات او است . « 1 »
ابن منده ، محمّد
محمّد بن مندة بن مهريزد ، از محدّثين اصفهان است . او در بغداد بوده است . جعفر بن محمّد بن مزيد نقل مىكند كه در بغداد بودم ، و محمّد بن مندة بن مهريزد به من گفت :
« مايل هستى به ملاقات علىّ بن الرّضا ( امام جواد عليه السّلام ) برويم ؟ » . گفتم : « آرى » . پس نزد او رفتيم ، و ايشان حديثى را از پيامبر دربارهء حضرت فاطمه - سلام اللّه عليها - نقل كرد . « 2 »
ابن منده ، محمّد
ابو عبد اللّه محمّد بن يحيى بن ابراهيم ( منده ) بن وليد بن مندة بن بطّة بن استندر ( فيروزان ) بن چهاربخت عبدى اصفهانى ، از محدّثان و بزرگان مشهور خاندان ابن منده در قرن سوم هجرى . وى در حدود 220 ق متولّد شد ، و به اصفهان و عراق سفر كرد ، و از محدّثان آنجا حديث نقل نمود و عدّهاى از محدّثين نيز از او نقل حديث نمودهاند .
وى در سال 301 ق وفات يافت . كتاب تاريخ اصفهان از تأليفات او است . « 3 »
هامش
( 1 ) . ذكر اخبار اصفهان ، ج 2 ، ص 193 ؛ ميزان الاعتدال ، ج 3 ، ص 139 ؛ تاريخ بغداد ، ج 3 ، ص 304 ؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان ، ج 1 ، ص 137 .
( 2 ) . ذكر اخبار اصفهان ، ج 1 ، ص 242 ؛ فرهنگنامهء پارسى ، ج 1 ، ص 659 .
( 3 ) . ذكر اخبار اصفهان ، ج 2 ، ص 222 ؛ سير اعلام النّبلاء ، ج 14 ، صص 188 - 193 ؛ معجم المؤلّفين ، ج 2 ، ص 111 ؛ الاعلام ، ج 8 ، ص 3 ؛ طبقات المحدّثين ؛ وفيات الاعيان ، ج 3 ، ص 416 ؛ تذكرة الحفّاظ ، ج 2 ، ص 741 ؛ الايرانيّون و الادب العربى ، ج 6 ، صص 315 - 316 ؛ الوافى بالوفيات ، ج 5 ، ص 189 ؛ دانشنامهء ايران و اسلام ، ج 6 ، ص 878 ؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان ، ج 1 ، ص 137 ؛ دائرةالمعارف بزرگ اسلامى ، ج 4 ، ص 698 .