بود ، و در گردآورى حديث ، فرزند را به همكارى خويش خوانده بود . وى سرانجام در شب 29 جمادى الثّانى 475 ق وفات يافت . كتاب المعرفة الصّحابه از تأليفات او است كه حافظ مؤتمن بن احمد ساجى آن را تمام كرده است . « 1 »
ابن منده ، على
ابو الحسن علىّ بن حسن بن منده ، از محدّثين اصفهان در قرن چهارم هجرى است . از حسين بن يعقوب بزّاز در سال 370 ق روايت نموده است . ابو الفتح محمّد بن علىّ بن عثمان كراجكى در سال 436 ق از او نقل حديث نموده است . « 2 »
ابن منده ، قاسم
قاسم بن منده بن كوشيد ضرير ، از محدّثين اصفهان در قرن سوم هجرى است . در محلّه « كلكهء » اصفهان ساكن بوده است . از سعيد بن يحيى بن سعيد ( سعدويه ) ، سليمان بن داود منقرى شاذكونى و سهل بن عثمان روايت مىكند . عبد اللّه بن احمد بن اسحاق ( پدر حافظ ابو نعيم ) و محمّد بن جعفر بن يوسف مؤدّب از او نقل حديث كردهاند . « 3 »
ابن منده ، محمّد *
ابو عبد اللّه محمّد بن عبد اللّه بن محمّد بن ابراهيم بن مندهء اصفهانى ، از دانشمندان قرائت و تجويد است . قرائات را از ابو على اهوازى روايت نموده است ، و ابو بكر محمّد بن علىّ بن محمّد اصفهانى قرائات را از او روايت مىكند . « 4 »
هامش
( 1 ) . تاريخ نيشابور ، ص 539 ؛ فرهنگنامهء پارسى ، ج 1 ، ص 660 ؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان ، ج 1 ، ص 136 ؛ دانشنامهء اسلام و ايران ، ج 6 ، ص 879 ؛ سير اعلام النّبلاء ، ج 18 ، ص 440 ؛ الكامل ، ج 8 ، ص 132 ؛ معجم المؤلّفين ، ج 6 ، ص 228 .
( 2 ) . النّابس ، ص 119 .
( 3 ) . ذكر اخبار اصفهان ، ج 2 ، ص 162 ؛ فرهنگنامهء پارسى ، ج 1 ، ص 660 ؛ دانشمندان و بزرگان اصفهان ، ج 1 ، ص 137 .
( 4 ) . غاية النّهايه ، ج 2 ، ص 184 .