برابر افتاد ، زاهد باشد » . « 1 » و نيز ابو على حسين بن بشر رملى در شمار شاعران . ثعالبى در تتمّة اليتيمه آورد كه وى به عشق زيبا پسرى از مردم رمله گرفتار گرديد كه در زيبايى كممانند بود و پدرش بشر او را بر آن كار نكوهيد و از عشق ورزيدن با زيباپسران او را ملامت كرد تا روزى كه پدر و پسر هر دو بيرون خانه در رهگذر نشسته بودند كه همان زيباپسر از پيش نظرشان گذشت ، تو گويى كه با چشم ، يوسف صدّيق نگريست و پدر چنان دلباختهء جمال او گرديد كه بىاختيار گفت پسر جان ! اگر كسى را به جان بايد دوست داشت همان زيباپسر است كه بر ما گذشت و چرا او را به دوستى نگرفتى ، ابو على سر به زير افكند و گفت :
ابصره عاذلى عليه * و لم يكن قبلها راه
فقال لى لو هويت هذا * ما لامك الناس فى هواه
فضل من حيث ليس يدرى * يأمر بالحب من نهاه
رميث : بر وزن زبير نام رميث بن عمرو است كه شيخ طوسى او را در شمار اصحاب امام حسين عليه السّلام آورده است و رميث مصغّر رمث است و رمث به معنى مرد كهنجامه و ناتوانپشت .
رميلى :
با ضمّ اوّل و فتح دوّم منسوب است به رميله مصغّر رمله و آن قريهاى است در فلسطين كوچكتر از رمله و از اين قريه است ابو القاسم مكّى
ابن عبد السلام رميلى مقدّسى در شمار محدّثان و از كسانى است كه در فراگرفتن حديث رحلتها كرد و در سال 492 بر دست لشكر فرانسه كشته گرديد .
رنانى :
با ضمّ اوّل منسوب است به رنان از قراى اصفهان و ابو العبّاس احمد بن محمّد بن هانى رنانى اصفهانى در شمار مقرئان و متوفّى 535 و ابو نصر اسماعيل بن محمّد بن احمد رنانى اصفهانى در شمار محدّثان و صوفيان و متوفّى 531 بدان منسوبند .
رندقه :
بر وزن زندقه معرّب است و ريشهء آن را ندانستم چيست و ابن ابى رندقه كنيت مشهور ابو بكر محمّد بن وليد بن محمّد بن خلف بن سليمان بن ايّوب طرطوشى فهرى است در شمار فقيهان مالكى و صاحب كتاب سراج الملوك در مواعظ در 64 فصل شامل سيرت انبيا و اوليا و اندرزهاى علما و حكما و نوادر سلاطين و خلفا و كتاب الفتن و كتاب سراج الهدى و كتاب برّ الوالدين و از نظم اوست در برّ والدين :
لو كان يدرى الابن اية غصة * يتجرع الابوان عند فراقه
ام يهم بوجده حزانة * و اب تسيح الدمع من آماقه
يتجرعان لبينه غصص الردى * و يبوح ما كتماه من اشواقه
لرثى لام سل من احشائها * و بكى لشيخ هام فى آفاقه
و ليبذل الخلق الابى بعطفه * و جزاهما بالعذب من اخلاقه
ابن ابى رندقه سال 451 در رطوشه از شهرهاى اندلس از مادر زاد و چندى در بغداد و شام
هامش
( 1 ) - و نيز ابو القاسم صاعد بن عمر رملى در شمار محدّثان و متوفّى 530 ( اللباب فى تهذيب الأنساب :
2 / 37 ) .