آنچنان زنانى كه خائفيد از نشوز و سركشى آنها اول آنها را موعظه و نصيحت كنيد اگر اندرز فايدتى نكرد از رختخواب آنها دورى كنيد تا بر سر اطاعت درآيند و اگر آن هم ثمرى نكرد آنها را بضرب تاديب نمائيد تا اطاعت كنند چون مطيعه شدند ديگر حق نداريد متعرض آنها بشويد و ضرب را هم محدود به حدى خاص كرده كه منتج تاديب باشد نه ظلم و تعذيب
اولا موعظه و نصيحت را مقدم داشته كه اگر به پند و اندرز مطيعه شد حق ندارد كه از رختخواب زن دورى كند
و ثانيا دورى از رختخواب را مقدم بر ضرب قرار داده كه اگر بواسطه دورى از رختخواب مطيعه شد حق زدن ندارد
و ثالثا اگر بواسطه آن مطيعه نشد بزند او را فقط به مقدار تاديب نه چندانكه ديه لازم بيايد از روى ظلم و تعذيب از سرتاپاى اين قانون لطف و مرحمت ريزش دارد كه مىفرمايد هرگاه مطيعه شد ديگر حق نداريد به او جسارتى بنمائيد
دوازدهم دين مقدس اسلام زن را مثل مملوك قرار نداده كما فى بعض الملل و الاقوام چنانچه از اين پيش ياد كرديم بلكه دست زوج را از تصرف در مالش بدون اذن اذن و رضايش مقطوع نموده و زن اگر مالى از ثروت يا كسب يا هبه يا ارث بدست كرد و لو در خانه زوج باشد همه را مالك مىشود و زوج حق ندارد كه چيزى از آن مال را تصرف كند مگر به اجازه و رضاى زوجه و زن خود استقلال تام در اموال خود دارد و اين خود سلطنتى است براى زن كه در هيچ ملتى نبوده است
سيزدهم مضاجعت و مواقعه را تا حدى بر مرد واجب گردانيده و عزلت و - كنارهگيرى ايشان را يك سره حرام دانسته و ايشان را تشبيه بقوارير كرده و رفقا بالقوارير ارشاد نموده كه بملايمت آنها را بايد حفظ نمود و فشار نياورد
( و إنّ المرأة ريحانة لا قهرمانه )
سروده كه بايستى با ملاطفت آنها را بوئيد نه در زير دست و پا كوبيد
چهاردهم زن را اجازه داده كه در صورت بخل مرد از نفقه بدون اذن او از مال شوهر بردارد به حد معينى و قصه هند زوجه ابو سفيان معروف است و اين براى آنست كه
رياحين الشريعة در ترجمه دانشمندان بانوان شيعه ( فارسي ) — صفحة 284
مساهمون: شيخ ذبيح الله محلاتى
ص٢٨٤