استغفر اللّه من قلة صدق فى استغفر اللّه سفيان از وى پرسيد كه بهترين چيزى كه بنده بخداى تعالى به آن تقرب جويد كدام است گفت آنكه بداند كه بنده از دنيا و آخرت غير وى را دوست نمىدارد روزى سفيان پيش وى گفت وا حزناه رابعه گفت دروغ مىگويى اگر تو محزون بودى تو را زندگانى خوشگوار نبودى و هم رابعه گويد اندوه من از آن نيست كه اندوهگينم اندوه من از آن است كه چرا اندوهگين نيستم .
در خيرات حسان در ترجمهء حاجيه ام سلمه گويد كه اين رابعه عدويه كنيهء او ام الخير است بنت اسماعيل عدوى است و اين زن در نسك و ايقان و حقايق و عرفان و كشف و شهود مقام بلندى پيدا كرد ابو القاسم فيشرى در رسالهء خود مىگويد رابعه بارها در مناجات خود مىگفت الهى دلى كه تو را دوست دارد آيا او را به آتش مىسوزانى نوبتى در جواب او هاتفى ندا درداد و گفت ظن بد مبر كه پروردگار رحيم اين كار نمىكند خلاصه اين زن در صفاى ضمير و كمالات نفسانى بر اكثر رجال تفوق پيدا كرد ازاينجهت او را تاج الرجال مىگفتند و بدرجهاى در زهد و تقوى و قدس شهرت يافت كه ضرب المثل گرديد و هر زنى را كه مىخواهند بمقامات معنوى بستايند مىگويند رابعهء زمان خود مىباشد و حسن بصرى كه با او معاصر بوده بعد از آنكه شوهر رابعه درگذشت در مقام آن برآمد كه رابعه را نكاح كند رابعه مسائل از او پرسش كرده در جواب عاجز ماند چون او را خالى ديده از قبول مطلب حسن امتناع نمود و اين ابيات ذيل را بنظم آورده به دو فرستاد :
راحتى يا اخوتى فى خلوتى * و حبيبى دائما فى حضرتى
لم اجده عن هواه عوضا * و هواه فى البرايا محنتى
حيثما كنت اشاهد حسنه * فهو محرابى اليه قبلتى
ان امت و جدا و ما ثم رضا * و اعنائى فى الورى و اشقوتى
يا طبيب القلب يا كل المنى * جد بوصل منك يشفى مهجتى
يا سرورى و حياتي دائما * نشأتى منك و ايضا نشوتى
قد هجرت الخلق جمعا ارتجى * منك وصلا فهو اقصى منيتى