سفيان ثورى نيز با رابعه معاصر بوده و بجلالت قدر او معترف و به زيارت او مىرفته و آن را مغتنم مىشمرده و مشكلاتى كه در حقايق داشته از او مىپرسيده و ايشان حل مىنمودند روزى سفيان برابعه گفت درجهء ايمان و اعتقاد خود را به حضرت حق جل و علا براى من بيان بنما رابعه گفت من خدا را بشوق بهشت و خوف جهنم نمىپرستم بلكه از كمال عشق به آن حضرت و براى اداى شرايط عبوديت عبادت مىكنم بعد از آن اين مناجات را انشاء نمود :
احبك حبين حب الورى * و حبا لانك اهل لذاك
فاما الذى هو حب الهوى * فشغلى بذكراك عمن سواك
و اما الذى انت اهل له * فحب شغلت به عن سواك
فلا الحمد فى ذا و لا ذاك لى * و لكن لك الحمد فى ذا و ذاك
خلاصه ارباب سلوك رابعه را داراى كرامات مىدانند و حكايات از او مىنمايند وفات او در سال صد و سى و پنج و بقولى در سنهء 185 در حوالى قدس شريف اتفاق افتاده و مزار او زيارتگاه اهل سلوك و عرفان مىباشد و اين اشعار را به او نسبت دادهاند
حبيب ليس يعدله حبيب * و ما لسواه فى قلبى نصيب
حبيب غاب عن عينى و شخصى * و لكن عن فؤادى لا يغيب
اقول با اين همه تفصيل بودن او از شرط اين كتاب معلوم نيست و بمسطورات نفحات الانس جامى اعتمادى نيست دوست خدا آنست كه مراودهء با آل پيغمبر كه احد الثقلين هستند داشته باشد و پا از در خانهء آنها نكشد نه با سفيان ثورى و حسن بصرى كه ضلالت و گمراهى اين دو نفر را در كتاب ( السيوف البارقة ) و كتاب ( كشف الاشتباه ) در كجروى اصحاب خانقاه ايراد كردهام و از تاريخ وفات رابعه معلوم مىشود كه معاصر سه امام بوده حضرت امام زين العابدين و امام باقر و امام صادق عليهم السلام و اصلا در كلمات رابعه نامى و نشانى از اهل بيت نيست و اللّه العالم .