كيف كان رباب زن باوفائى بوده و بنا بر اينكه امرؤ القيس در سنه چهارده يا شانزده بشرف اسلام مشرف شده باشد و رباب را تزويج به حضرت حسين كرده باشد بايستى رباب اول زنى باشد كه بحباله نكاح حضرت حسين عليه السّلام درآمده باشد و معروف بين مورخين هم همين است
در ناسخ از اغاني ابو الفرج نقل مىكند كه رباب فاضلترين زنان عصر خود بود چون حضرت سيد الشهداء ( ع ) شهيد شد اشعار ذيل را در مرثيه آن حضرت قرائت كرد .
ان الذى كان نورا يستضاء به * بكربلا قتيلا غير مدفون
سبط النبى جزاك اللّه صالحة * عنا و جنبت خسران الموازين
قد كنت لى جبلا صعبا ألوذ به * و كنت تصحبنا بالرحم و الدّين
من اليتامى و من للسائلين و من * يعنى و يأوي اليه كل مسكين
و اللّه لا ابتغى صهرا بصهركم * حتى اغيب بين الرمل و الطين
ابن اثير جزرى در كامل التواريخ مىنويسد كه رباب را در سلك اسرى بشام بردند چون بمدينه بازگشت قومى از اشراف قريش وى را خطبه كردند نپذيرفت و گفت ما كنت لا تخذ حموا بعد رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم پس همچنان يك سال بضجرت و كربت بزيست و از زير آسمان بسايه نرفت تا اينكه ناتوان گرديد و از فرط حزن و اندوه برحمت حق پيوست .
و نيز در كامل گويد و قيل انها اقامت مآتما على قبر حسين سنه و عادت الى المدينة و ماتت و مرحوم فرهاد ميرزا در قمقام گويد كه در مجلس ابن زياد رباب بنت امرؤ القيس سر مطهر حضرت سيد الشهداء را از ميان طشت برداشت و در كنار خود نهاد و بسى به بوسيد و ناله جانگداز و آهى آتش بار بركشيد و زارزار بگريست و بگفت
وا حسينا فلست انسى حسينا * اقصدته الاسنة الاعداء
غادروه بكربلا صريعا * لا سقى اللّه جانبى كربلاء
و ثقةالاسلام كلينى در كافى از مصقلة بن الطحان روايت كند كه گفت از امام