حلق كشيده باشند زيادة از سه روز اما هفت امر سنت أول آنكه امام مردمان را خبر كند
وامر به حاضر شدن ايشان نمايد جهت أقامت حد دوم آنكه سنگهائى كه مىزنند كوچك باشد
تا آنكه أو را زود نكشد وبسيار كوچك نيز نباشد كه أو را دير بكشد سيم آنكه مردانرا ايستاده
حد بزنند وزنان را نشسته وزنان مخدره در خانه بزنند چهارم حد را بربدن أو متفرق
گردانيدن يعنى بر يك جاى بدن أو نزدن پنجم آنكه در بريدن دست وپاى به نوعي ببرند كه آسان
باشد ششم آنكه بعد از بريدن به روغن زيت داغ كردن هفتم آنكه دست بريده را در گردن
أو آويختن اما شش امر مكروه أول حاضر شدن كسى كه حد بر أو باشد دوم أقامت حد
در مساجد سيم أقامت حد در حين سختى گرما وسرما پس در تابستان در صبح وشام بايد زد
ودر زمستان در ميانه روز چهارم ضامن شدن كسى كه حدى بر اوست پنجم شفاعت كردن
در اسقاط حد از أو ششم مؤخر داشتن حد بىعذر مطلب سيم در بيان تعزير كردن
وآن در لغت عرب به معنى تأديب است وبه حسب شرع عقوبتي است يا اهانتى متعلق به جماعتى
كه گناهانى كه مستوجب حد نباشد از ايشان بوقوع آمده باشد وشارع مقدار آنها را
معين نكرده مگر در پنج موضع كه مذكور خواهد شد كه مقدار تعزير آنها را مقرر ساخته
بدان كه گناهانى كه سبب تعزير كننده آنها مىشود بر سى وپنج قسم است أول كسى كه در
روز ماه رمضان با زن خود جماع كند چه سه امر بر أو لازم است أول قضاى آن روزه
دوم كفاره سيم بيست وپنج تازيانه دوم كسى كه زن آزادى داشته باشد
وكنيزى را بي رخصت أو به عقد در آورد ودخول كند چه أو را دوازده تازيانه ونصف
تازيانه كه هشت يك حد زنا است بايد زد ونصف تازيانه را بدست گيرند وبه
نصف ديگر بزنند سيم دو مرد بيگانه كه برهنه در زير يك لحاف باشند چه ايشان
را از سى تازيانه تا نود تازيانه بايد زد چهارم مردى وزن بيگانه كه برهنه در زير يك لحاف باشند
چه ايشان را از ده تازيانه تا نود ونه تازيانه بايد زد وبعضي در اين صورت حد بر ايشان لازم
مىدانند پنجم كسى كه بكارت دخترى را به انگشت ببرد چه أو را از سى تازيانه تا هفتاد وهفت
تازيانه بايد زد بر قول بعضي از مجتهدين وبه قول بعضي از سى تا هشتاد وبعضي از سى تا نود ونه
گفته اند ششم كسى كه اقرار به حدى كند آن مقدار تازيانه بر أو مىزنند كه أو خود گويد كه تمام
شد به شرط آنكه از صد تازيانه تجاوز نكند هفتم كسى كه يك مرتبه اقرار به لواطه يا سحق كند
جامع عباسى ( فارسي ) — صفحة 427
مساهمون: الشيخ البهائي العاملي
ص٤٢٧