باشند آنچه حاكم شرع به حق السعي ايشان تعيين نمايد مىتوانند گرفت چهارم جماعت كافر كه در
جهاد مدد أهل اسلام مىكنند پنجم هر بنده كه در خدمت آقاى خود مشقت وآزار كشد پس
أو را از زكات مىتوان خريدن وآزاد كردن وهمچنين بنده كه شرط كرده باشد كه مبلغى به آقا دهد
وبعد از آن آزاد باشد هر گاه عاجز باشد از تحصيل كل آن مبلغ يا بعض آن پس آن مبلغ را يا
تتمه آن را از زكات به آقاى أو مىتوان داد تا آزاد شود ششم جماعتى كه قرض بسيار بر آورده باشند
واز دادن آن عاجز باشند به شرط آنكه آن قرض را در معصيت صرف نكرده باشند هفتم
سبيل الله مثل پل ساختن ومسجد عمارت كردن ومدرسه جهت طالبان علم ساختن كه
به علمي مشغول باشند كه در آخرت نفعي از آن به ايشان رسد هشتم ابن سبيل يعنى شخصي را
كه در شهر خود مالدار وغنى باشد اما به غربت افتاده وپريشان شده باشد به أو زكات مىتوان
داد به شرط آنكه سفر أو سفر معصيت نباشد وشخصي نيابد كه از أو قرض بگيرد يا چيزى
از أموال كه در شهر خود دارد بفروشد فصل ششم در بيان زكات فطره بدان كه هر
شخصي كه عاقل وبالغ باشد وقادر بر قوت يك سأله خود وعيال خود باشد خواه خود
وعيالان أو روزه ء ماه رمضان گرفته باشند وخواه نگرفته باشند بر أو واجب است كه
از خود واز هر يك از عيالان مقدار يك صاع يعنى يك من ويك چهار يك به وزن تبريز تخمينا از
گندم يا جو يا خرما يا مويز يا برنج يا كشك يا شير يا آنچه در أغلب أوقات قوت أهل آن ملك
باشد به مستحق رساند ومقدار صاع قبل از اين نيز مذكور شد ووقت دادن به مستحق نيت
چنين كند كه اين جنس را به مستحق مىدهم به جهت زكات فطره واجب تقرب به خدا وكسى كه
فقير بود وى را سنت است كه زكات فطره را اخراج نمايد وكيفيت آن چنان است كه يك صاع را
نيت كند وبه دست عيال بدهد تا يك يك بدست گيرند آنگاه از ايشان بستاند وبه مستحق
برساند ومصرف زكات فطره مصرف زكات مال است وجايز است دادن قيمت آن جنس
به مستحق واگر در شب عيد رمضان مهمانى قبل از شام برسد فطره أو بر اين كس واجبست
خواه طعام اين كس را خورد وخواه نخورد وهمچنين هر غلام وكنيز كه گريخته يا غايب باشند
فطره ايشان نيز بر اين كس واجب است ما دام كه مردن ايشان معلوم نباشد ووقت دادن
زكات فطره از أول شب عيد است تا وقت ظهر روز عيد وحرام است تأخير آن بعد از آن
پس اگر تأخير كند به نيت قضا بايد داد وبعضي از مجتهدين برآنند كه تا آخر روز عيد
جامع عباسى ( فارسي ) — صفحة 100
مساهمون: الشيخ البهائي العاملي
ص١٠٠