اصفهانيين ابتكار و برقرار كرده بود . خانواده ابن منذه كه سالهاى « * » دراز داراى بزرگان فقه و حديث بودهاند به اين يحيى خاتمه يافت ، و ديگر اهل علمى مانند آن در اين خانواده نيست .
وفات او در سنهء پانصد و دوازده در اصفهان كه نيز مولد او بوده در چهارصد و سى و چهار . بلاد بسيارى را جهت اخذ حديث از مشايخ آنجاها گردش نموده و تاريخى جهت اصفهان تصنيف نموده علاوه بر كتب ديگر ، و نزد 16 پدر خود ابا عمر و عموهاى خود ابو الحسن و ابو القاسم استماع حديث نموده ، ابتداى اين خانواده از يحيى ابن منده جدّ ششم اين يحيى شروع شد و خاتمه آنها به اين يحيى اتّفاق افتاده كه مشهور آفاق بوده ، و ابو عمر و عبد الوهاب حافظ و فاضل معروفى است . وفات او را ابن اثير در حوادث چهارصد و هفتاد و پنج نوشته [ است ] .
عبد الرحمن ابن منده حافظ
يكى ديگر از خانوادهء ابن منده مىباشد ، از اين قرار : عبد الرحمن بن محمّد بن اسحاق بن محمّد بن يحيى بن مندهء اصفهانى .
اين ابو القاسم عبد الرحمن فرزند ابى عبد الله از حافظين مشهور و بزرگان علماى معروف بوده ، تصانيف بسيارى داشته است كه از آن جمله « تاريخ اصفهان » است .
طايفهاى داشته از اهل اصفهان كه در اعتقادات ، خود را منصوب به او مىكرده بودند و معروف بودهاند به عبد الرّحمانيه . در سنهء چهارصد و هفتاد وفات نمود .
هامش
( * ) - قريب دو سده . ( مؤلف )