ديگر كتابى دارد به نام « سحاب البكاء » در مغازى و مراثى حضرت سيّد الشهداء ( ع ) و « ديوان اشعار » قريب به پنج هزار بيت . ر . ك . مكارم الآثار . ج 3 ، ص 4 - 753 .
شرح
( 100 ) - نعش او را به اشارهء فتحعلى شاه به مشاهد منوره برده و آنجا در نجف دفن كردند .
« همانجا ، ص 4 - 753 »
( 101 ) - چنانچه وقتى او را ديدند با انبر يك كتابى را مىكشيد و مىبرد ، از او پرسيدند چيست و كجا مىبرى ، گفته بود كتاب مثنوى است ، مىخواهم در مزبله بيندازم و به بهانهء اينكه اسماء مقدس در او هست از او گرفتند و نگذاردند . ( مؤلف )
( 102 ) - چون اهل سنت را مباح المال مىدانسته بود . ( مؤلف )
( 103 ) - در مقدمهاى به قلم استاد جلال الدّين همايى ، در شرح حال سروش مىخوانيم :
« ميرزا محمد على خان متخلص به « سروش » ملقب به شمس الشعراء فرزند قنبر على سدهى اصفهانى از مردم كلّهفروشان از « سه محل » با سه قريه معروف « سده » از بلوك ماربين در سه فرسنگى شهر اصفهان است ، و ولادتش در قريهء مزبور در حدود سال يك هزار و دويست و بيست و هشت و وفاتش در 57 سالگى به سال 1285 يك هزار و دويست و هشتاد و پنج قمرى به طهران اتفاق افتاد و جنازهء او را از طهران به قم نقل كردند .
سروش از دهقانزادگان سده بود ، پدرانش مردمى فقير و بىنامونشان بودند و به كاسبى و مشاغل دهقانى روزگار مىگذاشتند ، اما سلسلهء نسب خود را نجم ثانى از سرداران نامدار شاه اسماعيل صفوى منتهى مىكرد و نياكان خود را « پيشكار ملوك » مىخواند و به اين انتساب افتخار مىكرد بااينكه حقيقتا خود او بايستى مايه افتخار و مباهات آباء و اجدادش باشد . . .
سروش در حدود 57 سال روزگار گذاشت و قسمتى از عهد سلطنت فتحعلى شاه ( 1212 - 1250 ) و تمام دورهء محمد شاه ( 1250 - 1264 ) و حدود بيست سال از پادشاهى ناصر الدّين شاه ( 1264 - 1313 ) را درك كرد . ر . ك « مقدمهء ديوان سروش ، ص 15 - 1 » « مقدمهء ديوان سروش ، ص 20 - 17 »