خطوط مدرسه چهارباغ اصفهان را او نوشته ، در ايوان مدرسه مىنويسد : " كتبه علينقى الامامى سنه هزار و صد و نوزده " ، و در جاى ديگر نوشته : " كتبه ابن محمّد محسن الامامى علينقى اصفهانى هزار و صد پانزده " .
امامى هروى
مدّاح اتابكان فارس و معاصر شيخ سعدى در اصفهان بوده و [ در همان جا ] وفات كرده ، از علماى بزرگ شمرده شده است و در فن شعر استاد بوده از اوست :
ترك من پوشد ز آتش پرنيان بر روى آب * ماه را بندد ز سنبل سايبان بر آفتاب
و ايضا :
بنگر كه پر ز خنجر الماس و جوشن است * طرف چمن كه بود پر از حلّه و حلى
بستان شد از حريف خريف آنچنان خراب * كش خار گلبنى كند و زاغ بلبلى
اميربك ( شاعر )
در شهر اصفهان شغل قصابى داشته و خود مىگفته كه در خواب شعر به زبانم جارى شده از اوست :
روزى به شب برم به صد اندوه سينهسوز * شب را سحر كنم به اميد كدام روز