به نام آنكه آدم را نسب داد * به نطق از كائنات او را حسب داد
تهران ، ملى 2354 ف : نستعليق سده 12 ، 136 گ 15 س [ يادداشتهاى دكتر جان لايونگود ] .
چند نمونه از اشعار ميرزا داوود متولّى :
بر خاك درت ناصيه سودن سود است * آنكس كه نه بندهات بود مردود است
در شعر خوشت هوش رود از دلها * حقّا كه قرين نغمهء داوود است
* * *
از لعل لبت در تب و تاب است دل ما * در آتش ياقوت كباب است دل ما
* * *
ز شادى خندهء دنداننمايى زد به شمشيرش * چو از لبهاى زخم كاريم شد استخوان پيدا
* * *
چون گلم نيست ز عريانى تن پروايى * دارم از خون جگر خلعت سر تا پايى
* * *
افتاده ز كف زلف تو و كام گرفتيم * شب بر سر دست آمد و آرام گرفتيم
* * *
بى تو از شعلهء آه دل ديوانهء ما * سيل دودى شد و برخاست ز ويرانهء ما
* * *
رنگ غم زينت فزايد خاطر بىكينه را * بال طوطى سرو باشد گلشن آيينه را
* * *
در راه تو از بس كه سر از پا نشناسم * تبخالهء حسرت به لبم آبلهء پاست
* * *
مردمك مىجهد از ديدهء آهو چو سپند * نگه گرم كه بر ديدهء صحرا افتاد
* * *
قبلهء من سراى آن ترساست * جانم اندر هواى آن ترساست