هامش
- اگر مردى نماز بخواند و در جلوى او زنى مشغول نماز باشد ، از ديدگاه صحيحىها ، اگر علم به فساد نماز زن داشته باشيم ، نماز مرد ، منهى عنه نيست زيرا از اين ديدگاه اصلا به نماز زن در چنين حالتى اطلاق صلاة نمىشود اما از ديدگاه اعمىها ، نماز مرد منهى عنه و فاسد است .
ولى به نظر آقاى خوئى از آنجا كه چنين چيزى در طريق استنباط حكم شرعى قرار نمىگيرد و از باب طبيق حكم بر موضوع خود مىباشد ، ثمره اصولى به حساب نمىآيد فإنك عرفت ان القول بالصحيح لا يلازم الصحه فى مقام الامتثال ، فإن الصحه هناك غير الصحه المأخوذه فى المسمى على هذا القول كما مر ( محاضرات جلد 1 صفحه 182 و 183 )
جناب آقاى روحانى با توجه به جوابهاى كه از ثمره نذر دادند اين ثمره را مىپذيرند :
اولا مجرد ترتب اثر فقهى بر يك مسأله براى پذيرش آن در علم اصول كفايت مىكند و لو لم يكن باثر المسأله الاصوليه ، لعدم الالتزام باصولية المسأله
ثانيا اثر مترتب بر اين مسأله ( جلو بودن زن ) اثر مسأله اصولى است زيرا اين مسأله به اخذ يكى از دو طرف شك در تعيين و تغيير برمىگردد فلاحظ ( منتقى الاصول جلد 1 صفحه 285 )
ثمره پنجم :
اگر قائل به اعم باشيم جايز است به شخصى اقتدا كنيم كه مثلا علم به نجاست لباس او داريم ولى خود امام غافل است ، ولى اگر قائل به صحيح باشيم جايز نيست به امامى اقتدا كنيم مگر زمانى كه صحت نماز او براى ما محرز باشد كه اين ثمره در اصطلاح اصولى به اين عبارت مطرح مىشود : ما وقع الفاظ العبادات موضوعا لاثر ( محاضرات آقاى محقق داماد جلد 1 صفحه 80 )