گرفته كه گويا ماه شب چهارده بود در سن سه سالگى . پس فرمود كه : اى فلان ! اگر نه تو
پيش خداى تعالى گرامى بودى اين فرزند خود به تو ننمودمى نام اين كودك ، نام رسول
الله ( صلى الله عليه وآله ) است و كنيت وى ، كنيت آن حضرت " هو الذى يملأ الأرض قسطا كما ملئت جورا
وظلما . . . " .
بدانكه در وجود مهدى موعود ( عليه السلام ) هيچ كس از اهل اسلام را خلافى نيست ، خلاف در
اين است كه او كيست ؟ شيعهء اماميه بر آنند كه محمد بن الحسن است و از براى او دو
غيبت اثبات مى كنند يكى غيبت صغرى و آن از زمان ولادت تا زمان انقطاع سفارت است
و ديگرى غيبت طولى ( كبرى ) و آن از زمان انقطاع سفارت است تا آن زمان كه خداى
تعالى ظهور وى را مقدر ساخته است .
اكثر أكابر رموز در تاريخ مهدى گفته اند و گوهر معنى به الماس سخن سفته اند به
خصوص " شيخ سعد الدين محمد حموى ( قدس سره ) " و از اشعار او است :
إذا بلغ الزمان ، عقيب صوم * ببسم الله فالمهدى قاما
رباعى :
هر روز زجوى چشم من خون گذرد * آه دل من گرم ز گردون گذرد
من بر سر راه آن پرى منتظرم * آشفته و سرگشته كه او چون گذرد
اميد به كرم وهاب نعم آن كه باصرهء ما از كحل الجواهر خاك آستان آن حضرت ،
روشنى يابد ، و آفتاب عالمتاب حقيقت جامعهء او بر در و بام تشخص ما تابد . " و ما ذلك
على الله بعزيز والله على كل شئ قدير " در آن سردابه كه در سر من رأى است و حضرت
امام محمد بن الحسن آنجا غائب شده ، آن حضرت را زيارت كنند . ( 1 )
11 . محمد بن عبد الرسول الحسنى الشافعى البرزنجى ( 1040 - 1103 ه )
مفسر ، محدث ، اصولى ، اديب ولغوى مؤلف كتاب " الإشاعة لأشراط الساعة " در همين
كتاب مىنويسد : " باب سوم در نشانه هاى بزرگ روز قيامت كه بسيار است از جملهء آن
ظهور مهدى و وجود او نخستين نشانه از آن نشانه ها است . بدان كه احاديث وارده
هامش
1 . حافظ كربلايى حسين تبريزى روضات الجنان ، روضهء هشتم ، ج 2 ، ص 389 - 393 .