تخطي إلى المحتوى الرئيسي

طبقات الصوفية ( فارسي ) — صفحة 390

مساهمون:

ص٣٩٠
من مشايخ نحرادتين ؟ ؟ ؟ . ( 131 ) - د : + شعر . ( 132 ) - د : فهم الاكابر . ( 133 ) - ب ، د : وى گفته . ( 134 ) - الف : انوار التوحيد حجبته عن عبارة التجريد . ب : ينطق عن . ( 135 ) - ج : ينطق عن كل . ( 136 ) - ب : و قال . ( 137 ) - ب : فكان . ( 138 ) - ج ، د : و هم وى گفته . ( 139 ) - ب ، د : گفته . ( 140 ) - ب : لا يعرضه شىء . ( 141 ) - د : به اول قصيده . ( 142 ) - الف : حتى تصل . ب : فلا يعوج . ( 143 ) - ب : قاكان الحلاج . د : و قال الحلاج . ( 144 ) - د : « كه » ندارد . ( 145 ) - د : بسيار دروغ و سخن‌هاى نامفهوم و ناراست بربندند . ( 146 ) - الف : و حيل بر وى سازند و آن را تعبيه كنند . ج : بر وى سازند و به بهانه تعبيه كنند . د : بر وى بسته‌اند متكلمان . ( 147 ) - ب ، ج : ازو باز پيدا بود . د : و آنچه درست شود . ( 148 ) - د : وى را شعر فصيح بود . ( 149 ) - الف : وى گفته است . ( 150 ) - ب ، ج : به بر و به جود خويش . ( 151 ) - ب : مىخوانى تا بهشت . ج : و به فضل خويش مىخوانى با بهشت‌مان برگ بهشت نيست . د : برگ بهشتم نيست . ( 152 ) - د : « آن » ندارد . ( 153 ) - به بر خويش بازكارى . ( 154 ) - د : للحسين المنصور . ( 155 ) - ب : و يحل . ( 156 ) - ج : يحرك . ( 157 ) - الف : و انت حركته . ( 158 ) - الف : يا هلال بدا لاربع عشرا ثمان و اربع و اثنان . د : اين بيت را ندارد . سلمى : لثمان و اربع و اثنتان . ( صفحه 309 ) . ( 159 ) - د : « وى » ندارد . ( 160 ) - الف : و آن بابتست و نه خالى بود از آن . د : و او نه بابت اين كارست و نه خالى بوده و نه تهى مانده . ( 161 ) - الف : من حال وى نپذيرم و سيرت او نپسندم . د : و سيرت بنه‌پسندم . ( 162 ) - د : آن كشتن از وى . ( 163 ) - ب : كه سيرت و ظاهر اوى ظاهر . د : كه ظاهر وى ظاهر . ( 164 ) - ب : و باطن وى خاص . ج : خاص بود . د : باطن خاص بود چنان كه مرتعش گويد . ( 165 ) - ب : گفت شيخ به عبدله . ج : گفت كه عبد اللّه . د : گفت كه بو عبد اللّه . ( 166 ) - الف : كه از حمد شنيدم . ب : گفت از احمد شنيدم . د : از احمد چشتى شنيدم كه پسر . ( 167 ) - الف : پسر حسين منصور حلاج كه پسين . ب : پسر حسين منصور حلاج كه شب پدر . ج : پسر حسين منصور حلاج كه پسين‌شب پدر وى را گفتم . د : مرا وصيت كن . ( 168 ) - الف : نفس خود در شغلى او كن . ب ، ج : در شغلى افكن . د : در شغل افكن پيش از آنكه او ترا در شغل افكند . ( 169 ) - د : اى پدر بيفزاى گفت چون عالميان در خدمت . ( 170 ) - ب : از آن مه و به كه . ج : به و مه بود كه . د : ذره‌اى ازو مه و به بود كه عمل ثقلين . ( 171 ) - ب ، د : « كه » ندارد . ( 172 ) - ب : گفت پسر گفت .