( 8 ) - ب ، ج : + كه .
( 9 ) - الف : برفت از دنيا .
( 10 ) - ج : گفت قدس اللّه روحه . د : گفت قدس اللّه روحه العزيز .
( 11 ) - ب : و مه از ويست . د : و از ياران وى است و به از وى است .
( 12 ) - الف : موى .
( 13 ) - ج : + كه .
( 14 ) - ب : به عبدلهء خفيف .
( 15 ) - ب ، ج ، د : نديده .
( 16 ) - ب : گفتى .
( 17 ) - الف : وى گفت .
( 18 ) - الف : سادوا .
( 19 ) - الف : بالش بود به احتشام بود تمام .
ب : احتشام بود تمام . د : چهار بالش احتشام بود .
( 20 ) - ب : زجاج را عزم رفتن خاست خدمت . د : ابو عمرو زجاجى خدمت .
( 21 ) - الف : جنيد گفته بود زيراكه نگر به نزديك . ج : نگر به نزديك . د : رويم نروى .
( 22 ) - ب : وقت رفتن .
( 23 ) - الف : من از بغداد . ب : رويم را نديده باشم . د : و رويم نديده باشم .
( 24 ) - د : چهار بالش احتشام .
( 25 ) - الف : دخترك فراز . ب ، ج : به نزديك وى . د : دختر وى فراز آمد به نزديك وى .
( 26 ) - ج ، بنگذارى .
( 27 ) - الف : در ميان ما آى . د : گفت چگونه آيم .
( 28 ) - الف ، ج : چرا شغل اين كودكان بنه .
ب : بنهسازيد . د : چرا اين شغل كودكان بنه .
( 29 ) - د : ازو يافتهام .
( 30 ) - ب ، د : « كه » ندارد .
( 31 ) - ج ، د : و ياران او را .
( 32 ) - د : چون ابو عمرو .
( 33 ) - د : وى را خبر كرده .
( 34 ) - ب : به نزد رويم .
( 35 ) - ج : بگوى چون . د : بگوى چون ديدى رويم را .
( 36 ) - ب : سخت بزرگ و محتشم . د : گفت بزرگوار و .
( 37 ) - الف : كه بر وى مرو .
( 38 ) - الف ، ب : وى را بينى .
( 39 ) - ب : نايد .
( 40 ) - الف : « مرد بزرگست و محتشم » ندارد . د : « و محتشم » ندارد .
( 41 ) - ب : كه كسى . د : گفت وقتى كسى .
( 42 ) - ب : گفته بود از احتشام . ج : از آن احتشام و لباس . د : از آن احتشام و لباس وى گفت .
( 43 ) - ب : پاى تا به در سر بنديم به بازار و باك نداريم . ج : پاىتاوهء در سر بنديم و به بازار برآئيم و باك نداريم .
د : در سر بنديم و به بازار برآئيم و باك نداريم .
( 44 ) - ب : به عبدلهء .
( 45 ) - ب : از آنجا مى فرود آمد . د : از آنجا فرود مىآمد .
( 46 ) - الف ، ج : دست در كتف . ب : در كتف او نهاد .
( 47 ) - الف : نه به ترهات . د : نگر كه به .
( 48 ) - ب ، د : گفت كه .
( 49 ) - الف : به غزا به روى . ب : نه آن است كه .
( 50 ) - الف : تا ترا بكشند و بهر جان خود .
ب : تا ترا بكشند آنست كه باللّه بهر جان خود . د : تا ترا شهيد كنند بذل روح آنيد كه باللّه بهر جان خود .
( 51 ) - الف : منازعت دل نگيرى . ب ، ج ، د :
جان و تن و دل .
( 52 ) - الف : نه هيچ رنج با حكم از آن او به تو رسد رنج و شكايت درگيرى .
ج : نه به هيچ رنج از آن او به . د :
نه هيچ رنج با حكم او به تو رسد شكايت نكنى .
طبقات الصوفية ( فارسي ) — صفحة 265
مساهمون: عبد الله الأنصاري الهروي ( خواجه عبد الله الأنصاري )
ص٢٦٥