مى پرداخت ، و سپس سر بر سجده مى گذاشت و مدتهاى طولانى ، در حال سجده و
نيايش باقى مىماند . گاهى تا هنگام زوال و وقت ظهر به اين حالت روحانى ادامه مى داد .
محدثين نقل نموده اند كه بارها در شبها در مدينه داخل مسجد نبوى ( صلى الله عليه وآله ) مى گرديد و
پس از انجام فرائض سر بر سجده مى گذاشت و با صداى حزين واندوه فراوان ، توأم با
اشك چشم اخلاص وشوق ، اين كلمات از او شنيده مى شد :
" عظم الذنب من عبدك ، فليحسن العفو من عندك ، يا اهل التقوى و يا اهل المغفرة ! "
او اين كلمات را با خضوع و خشوع كامل توأم با ناله و سوز مخصوص تا پاسى از شب بر
زبان جارى مى ساخت و در وادى شوق وصال محبوب خود ، گام مى سپرد . ( 1 )
سپاس براى فراغت
امام موسى بن جعفر ( عليه السلام ) هنگامى كه به دستور ستمگر عصر و طاغوت وقت ، هارون رشيد
به جرم حق گوئى و دفاع از حقيقت ، دستگير و روانهء زندان شد ، به خاطر فراغت و
دستيابى به فرصت بيشتر براى عبادت و سپاس پروردگار سجده ى طولانى به جا مى آورد
و در حال سجده اين چنين عرضه مى داشت :
" بار الها ! من بارها از درگاه تو مسئلت مى داشتم كه براى عبادت ، فراغتى به من عنايت
فرمائى تا به اطاعت و فرمان تو قيام ورزم از اينكه اكنون درخواست مرا اجابت فرموده اى
در برابر چنين توفيقى سپاسگزارم " . ( 2 )
در بيشترين اوقات دعاى آن حضرت با اين كلمات آغاز مى گرديد : " اللهم انى اسئلك
الراحة عند الموت ، والمغفرة بعد الموت ، والعفو عند الحساب " . ( 3 ) بار خدايا ! من به
هنگام مرگ آسايش و راحتى ، و پس از مرگ غفران و آمرزش ، به هنگام بررسى حساب ،
عفو و گذشت از درگاه تو مسئلت مى دارم ! "
هامش
1 . وفيات الاعيان ، ج 4 ، ص 293 .
2 . ابن شهر آشوب ، المناقب ج 2 ، ص 379 .
3 . شيخ مفيد ، ارشاد مفيد ص 277 .