نداشت قرآن را با صداى خوش و لحن زيبا و آواز دلربا و آهنگ روحانى و معنوى به
صورت بريده ، بريده تلاوت مى فرمود . جذبههاى صداى او ، رهگذران ومستمعين را از راه
باز مىداشت و تحت تأثير خاص خود قرار مىداد گاهى آنان را به گريه و ناله مىافكند . در
اثر ممارست دائم با قرآن و عبادتها و مناجاتهائى كه داشت مردم مدينه در ميان خود
او را به " زين المتهجدين " يعنى زينت شب زنده داران و عبادت كنندگان لقب داده بودند و
با آن لقب ميان مردم شهرت يافته بود . ( 1 )
عنايت خاص امام به تلاوت و ممارست قرآن و آيات نورانى الهى از يك حقيقت بزرگ
پرده بر مى دارد و آن اين كه قرآن از ديدگاه اهل بيت ( عليه السلام ) در مقام عظمت و اهميت
والاترى قرار دارد كه ما هنوز به آن حقيقت نرسيده ايم آنان بهتر از همگان مى دانند كه
قرآن چه تأثير شگرف و فوق العاده اى در زندگى روحى و اجتماعى مردم مىتواند داشته
باشد . اگر محتويات و احكام آن در ميان مردم پياده گردد چه زندگى سعادت بخش و با
صفائى در ميان آنان حكم فرما خواهد بود .
مردان حديث و روايت به اتفاق آراء اعتراف كرده اند كه قهرمان گفتار ما در پرهيز كارى و
پرستش حق و عبادت شبانه روزى خداوند عالم ، و در عنايت و توجه به قرآن در عصر خود
بى همتا و بى نظير بود و كمتر شبى در عمر پر بركتش ، سپرى مى گرديد كه سر بر بالين
استراحت و اسايش بنهد و آسوده و غافل در بستر استراحت بيارامد و از عبادت و نيايش و
از قرائت و تلاوت آيات ، غفلت و كوتاهى داشته باشد .
تفقد از مخلوق
در برنامههاى عبادت و بندگى امام ( عليه السلام ) عبادت ويژه اى هم گنجانده شده بود كه محض
خشنودى خدا ، و جلب رضايت و رفاه مخلوق صورت مى گرفت كه از نظر اهميت كمتر از
سجدههاى طولانى آن بزرگوار نبود و آن تفقد از مستمندان و رسيدگى به وضع
درماندگان ، در دل شب ها بود بى آنكه خود آنان متوجه عامل اين تفقدها گردند . شيخ مفيد
هامش
1 . المجالس السنيه ، ج 2 ، ص 527 - ارشاد مفيد ، ص 260 .